Hoofdstuk 49

Na het restaurant gaan we naar een kroeg en vandaar naar Sociëteit De Kring waar Lieke lid van is. Bij binnenkomst zie ik hem meteen zitten. Pontificaal op het biljart op dezelfde plek waar ik zelf zat toen ik hem een paar maanden geleden hier was tegengekomen toen ik met Suzan was. Jong en blond en lekker. Hij steekt zijn hand naar me op en lacht. Jongensachtig en opgetogen. Dan springt hij van het biljart af en komt naar me toe.

Mooie vrouw! Wat heb ik lang gehoopt om je hier nog eens tegen te komen.’

Ontwapenend, innemend, kwetsbaar. Lief. Ik lach.

‘Ga je weer met me zoen/schuifelen als ik Angie van de Stones aanvraag?’

Hoe zou ik dat nou kunnen weigeren?’

Hij laat er blijkbaar geen gras over groeien. Jeanny en Lieke komen tussenbeide omdat ze voorgesteld willen worden. Achter zijn rug steekt Jeanny haar duim naar me op. Lieke stoot me aan. Ik pak het glas van haar over dat ze me voorhoudt en hef het naar hen en dan naar hem. Hij loopt naar de dj. Als even later Angie wordt ingestart, trekt hij me mee. We schuifelen en zoenen en zoenen meer, totdat de muziek verandert en het schuifelen over is. Hij trekt me aan mijn hand mee terug naar het biljart en klopt er twee keer mijn zijn vlakke hand op om te gebaren dat ik naast hem moet komen zitten. Ik steek drie vingers de lucht in naar Jeanny en Lieke: duim, wijsvinger, middelvinger – ons gebaar om aan te geven dat het te gebeuren staat. Ze gebaren terug dat ze die wel hadden zien aankomen.

‘Ga je met me mee?’ vraag ik hem terwijl ik met de rug van mijn hand over zijn wang strijk. We lopen samen over het plein richting het park om zo door te steken. Hand in hand, zwijgend en af en toe stilhoudend voor een zoen. Tegen de tijd dat we bij mijn huis komen, voelt mijn lijf alsof het in de fik staat. Zwijgend gaan we naar boven. Zwijgend kleden we ons uit en ook tijdens het vrijen zijn we stil. We hebben alle tijd. Halverwege sukkel ik een beetje weg. Hij fluistert me weer bij de les en vervolgt zijn ontdekkingstocht verder naar beneden. Als ik ongedurig word verhoogt hij het tempo.

De volgende ochtend hoef ik mijn ogen niet eens open te doen om terug te keren op deze aarde. Mijn hand niet eens uit te strekken om zeker te weten dat ik hem niet gedroomd heb. Ik ruik zijn kruidige okselgeur en hoor zijn adem op en neer gaan. Heel stil en heel regelmatig. Hoe lang is het geleden dat ik zo wakker werd? Ik rol op mijn zij. Houd mijn ogen nog even dicht zodat ik beter kan ruiken. Ik strek mijn wijsvinger uit, maar bedenk me. Dan doe ik mijn ogen open. Ik kijk naar de boekenkast, het schilderij aan de muur boven de schoorsteen en de grillige patronen in de gordijnen waar al licht doorheen sijpelt. Hij beweegt traag. Even later voel ik zijn voet tegen mijn been, zijn arm die zich uitstrekt naar mijn hoofd en licht mijn wang raakt. Samen onder de douche, samen naar beneden. Hij loopt door de woonkamer. Kijkt naar de foto’s op de schoorsteen en haalt Teddy aan die ligt te soezen in de serre. Hij komt achter me staan terwijl ik koffiezet. Met zijn armen om mijn middel en zijn hoofd in mijn nek. Kijkt toe terwijl ik eieren bak – met de dooiers stuk omdat we dat allebei liever hebben.

‘Ik heb het van je te pakken, Britt. Ik vind je leuk. Dat vond ik destijds meteen al.’

Ik haal even diep adem omdat ik dit moet zeggen. Ik moet zeggen dat ik hem ook heus wel leuk vind, dat gisteravond en vannacht me goed gedaan hebben, maar dat er een ‘maar’ is. Want dit is nog niet het moment om opnieuw te beginnen. Hij moet geen verwachtingen hebben. Ik heb nog heel veel te doen de komende tijd. Verbouwen, verhuizen, opnieuw beginnen, voor mijn dochter zorgen, werken, mijn leven verder vormgeven. En dat is een weg die ik alleen wil gaan. Omdat ik nog maar net een klein beetje begin te voelen hoe goed ik dat kan in mijn eentje en hoe belangrijk het is om autonoom te zijn.

Maar gisteren en vannacht waren fijn.’

Benieuwd hoe het begon?

Klik dan hier voor deel 1.//klik hier voor deel 2.// klik hier voor deel 3. // klik hier voor deel 4. // klik hier voor deel 5. // klik hier voor deel 6. // klik hier voor deel 7. // klik hier voor deel 8. // klik hier voor deel 9. // klik hier voor deel 10. // klik hier voor deel 11. // klik hier voor deel 12. // klik hier voor deel 13. // klik hier voor deel 14. // Klik hier voor deel 15. // Klik hier voor deel 16. // klik hier voor deel 17. // klik hier voor deel 18. // klik hier voor deel 19. // klik hier voor deel 20. // klik hier voor deel 21. // klik hier voor deel 22. // klik hier voor deel 23. // klik hier voor deel 24. // klik hier voor deel 25. // klik hier voor deel 26. // klik hier voor deel 27. // klik hier voor deel 28. // klik hier voor deel 29. // klik hier voor deel 30. // klik hier voor deel 31. // klik hier voor deel 32. // klik hier voor deel 33. // klik hier voor deel 34. // klik hier voor deel 35. // klik hier voor deel 36. // klik hier voor deel 37. // klik hier voor deel 38. // klik hier voor deel 39. // klik hier voor deel 40. // klik hier voor deel 41. // klik hier voor deel 42. // klik hier voor deel 43. // klik hier voor deel 44. // klik hier voor deel 45. // klik hier voor deel 46. // klik hier voor deel 47 // klik hier voor deel 48

‘We moeten praten,’ is een semi autobiografisch verhaal over radeloos verdriet en verlies, over verlaten worden en bedrogen uitkomen; kortom een verhaal over een huwelijk dat gedoemd is om te stranden. Het is ook een verhaal over opkrabbelen, opnieuw beginnen, fouten maken en vergissingen begaan, onderuitgaan en uiteindelijk over healing. Iedereen die ooit heeft geleden aan een gebroken hart door een verloren liefde zal zich in het verhaal kunnen herkennen en er troost uit kunnen putten. Want hoewel geen enkele scheiding hetzelfde is, zijn de worstelingen en het verdriet wel degelijk universeel.

Geschreven door: Britt Bottelier