Troostpraatjes
De dag na de crematie



Een dom blondje wordt gebeld terwijl ze door het park loopt.

Met dit soort afscheidsberichten zie ik steeds meer onlinevrienden vertrekken van social media. Sommigen zwaaien af vanuit morele bezwaren, omdat ze niet langer...


Op de 12 kilometer, toen de jongens de race al bijna geklaard hadden, zakte ik zelf ineens door mijn knieën… Lees verder

We zijn deze zomer begonnen aan het Nederlands Kustpad, een fantastische tocht die loopt van het Zeeuwse Sluis naar het Groningse Delfzijl… Lees verder

Mijn vriendin had haar wanhopig proberen te overtuigen dat ze allesbehalve een grijze muis was… Lees verder

Je kunt er sceptisch of zelfs cynisch over zijn. Ik begrijp mijn schoonmoeder, die het allemaal zwaar overdreven vindt en zo’n tussenjaar ziet als verwend uitstelgedrag… Lees verder

Het zijn berichten die nederig en dankbaar stemmen. En alert. Het leven is nu, lijken ze te zeggen… Lees verder

Wat is het toch wonderlijk dat je fysiek ongemak, of zelfs pijn, zo anders kunt ervaren als je de achterliggende oorzaak kent… Lees verder

Ik ben er niet trots op, maar ik kan het helaas niet helpen dat mijn veertje nogal strakgespannen staat die laatste uren voor vertrek. Lees verder

In oktober is het vijf jaar geleden dat Annemieke de politie aan haar deur had staan… Lees verder