“We zijn vast opvulling voor afzeggers,” appte ik mijn lief toen hij een uitnodiging doorstuurde. Het diner waarvoor we gevraagd werden, zou over tien dagen al plaatsvinden; het leek me daarom onwaarschijnlijk dat we bovenaan de gastenlijst hadden gestaan.
Daar was ik overigens niet verbaasd of beledigd over, want zo lang kenden we de jarige niet. We hadden elkaar vorig jaar bij wederzijdse vrienden ontmoet en bleken, behalve een boel gezamenlijke vrienden, ook een klik te hebben. Dus al zouden we second best zijn, ik vond het allang hartstikke leuk dat hij ons vroeg.
Eenmaal aan de lang gedekte tafel, waar zeker zestig gasten zaten, ontdekte ik dat iedereen tien dagen van tevoren was uitgenodigd. Onze vriend had jarenlang in Brazilië gewoond en daar de weinig inspirerende Nederlandse gewoonte om alles maanden van tevoren te plannen van zich afgeschud. Een goeie, want ruimte geven aan vrolijke ingevingen en spontane gezelligheid, zoals de Zuid-Amerikanen dat zo goed kunnen, maakt het leven een stuk bruisender.
In de grote aanpak leek de perfect georganiseerde avond veel op een feest om zijn zestigste verjaardag te vieren. Er was een fantastische catering, stijlvol gedekte tafels en livemuziek; kosten noch moeite leken gespaard. Toch werd hij nog maar 59. Niets uitstellen en alles in het leven vieren, niet alleen de kroonjaren, was de opdracht geweest van zijn beste vriend, die kort daarvoor was overleden. Vandaar de impulsieve actie.
Bijna iedereen had gehoor gegeven aan de lastminute-uitnodiging, ook zijn overzeese vrienden waren van de partij. Toch was hij al dagen bloednerveus voor dit feest, biechtte hij tijdens zijn speech op. Zijn hand, met daarin het blaadje met de tekst, trilde ervan.
Dat vond ik zo lief. Pre-partystress is een doodnormaal verschijnsel waar iedereen die iets organiseert last van heeft. Wordt het wel leuk, gaan mensen wel mixen, heeft iedereen er wel zin in? Ik heb vrienden die nooit iets willen vieren omdat ze niet tegen die onzekerheden kunnen. Jammer, want je doet jezelf iets tekort als je nooit een fuif geeft. Bovendien weet ik inmiddels: het is de verantwoordelijkheid van de gasten zelf om er iets van te maken.
Nu kost dat meestal geen moeite; het is tenslotte geen straf om een wijntje te drinken op een plek waar je veel bekenden tegen kunt komen.
Maar toch vind ik dat je bij vrienden waarvan je weet dat ze zenuwachtig zijn voor hun eigen avond, als gast een stapje extra mag zetten.
Ga als eerste die dansvloer op bijvoorbeeld, zodat het snel lekker losgaat. Geef een speech. Overlaad de gastvrouw of heer met complimenten over de locatie, de aankleding, de sfeer en de zorgvuldige tafelschikking. Maak foto’s en filmpjes en app die meteen door. Breng hem of haar af en toe een lekker drankje en zeg dan nog eens hoe ontzettend leuk je hebt zitten kletsen met haar zus of hoe ontroerd je was door het muzikale optreden van de kinderen.
Je maakt ze er blijer mee dan met een cadeau. Alhoewel, een goede gast komt ook met een behoorlijk, namelijk met zorg en liefde uitgekozen cadeau.
Tot slot, zeg nooit af. Maak zin, doe je best, zelfs als je – zoals ik – denkt dat je opvulling bent, wat je in de meeste gevallen nooit bent en meer zegt over je eigen onzekerheden. Maar dat is weer een heel ander verhaal.
