Hoofdstuk 36

‘Dus we hebben een date?’ vraagt Bobby.

Onderweg naar het restaurant waar we hebben afgesproken vraag ik me af of we elkaar nog net zo leuk vinden met onze kleren aan. Of we überhaupt iets te melden hebben ook. Zodra ik hem zie, zittend aan een tafeltje in de hoek bij het raam, steunend op zijn ellenbogen en voluit glimlachend even zijn ene hand naar me opstekend, weet ik het weer. He’s one of the good guys!

‘Ha die Britt.’ Hij staat op, zoent me vol op mijn mond, drukt me even tegen zich aan.

‘Ha die Bobby!’ Ik voel hoe het bloed naar mijn wangen stijgt.

‘Word je nou verlegen?’ Hij lacht.

Ik ga zitten. Wat er was is er nog. Daar is geen twijfel over mogelijk. Hij staat weer op, vraagt of we een fles rosé zullen delen en loopt, zonder mijn antwoord af te wachten, naar de bar om te bestellen. Ik kijk hem na. Zijn strakke billen in zijn strakke jeans, de sneakers die ooit wit geweest moeten zijn. Hij haalt zijn hand door zijn krullen en draait zich dan even naar me om.

We kletsen wat in de rondte. Kijken op de menukaart, toasten en drinken. Hij pakt mijn hand. Weer voel ik hoe het bloed naar mijn wangen wordt gepompt. Hij noemt me ‘schattig’ en ik vraag hoe oud hij is, eigenlijk. ‘Eigenlijk 39,’ antwoordt hij. Waarna er geen ‘en jij?’ komt maar hij vraagt of hij nu nog steeds mag blijven.

‘Je bent me overkomen. Hoe kun je nou niet mogen blijven?’

‘Ken je de Kring?’

‘Ik ken de Kring!’

‘Zullen we daar straks even naartoe?’

‘Vrijdagavond disco-avond toch?’

‘Oldies!’

Onderweg naar het Leidseplein waar de sociëteit zit, slaat hij een arm om me heen. Deze man is zo zichzelf, zo relaxed! Bij een voetgangerslicht houdt hij halt. Hij kijkt me aan en noemt me ‘leuke Britt’. Ik zoen hem. Uitgebreid en langdurig. Hij zegt ‘zo zeg’ en likt met zijn tong langs zijn lippen. ‘Lekkere Britt. Dus jij bent tot morgen vrij?’

‘Vrij? Misschien heb ik wel een afspraak.’

Het loopt pas tegen tienen als we de trappen van de Kring beklimmen. Het is nog vrij rustig. Ik loop meteen door naar de toiletten en begroet de beste versie van mezelf in de spiegel. Mijn mond ontspannen, mijn ogen fonkelend, mijn huid stralend. Bobby staat aan de bar op me te wachten. ‘Biertje?’ We toasten. Ik haal mijn hand door zijn krullen zoals hij dat eerder op de avond zelf deed.

En dan voel ik hem nog voordat ik hem zie. Een prikkel, een trilling, een stoot adrenaline. Ik hoor Bobby vragen wat er is. Hij ziet het voordat ik kan antwoorden. Hugo staat op nog geen vijf meter bij ons vandaan. Hij is met ‘haar’. Ik zie hem van kleur verschieten. Ik zie haar die niet snapt waarom. Ik kijk naar Bobby. Bobby die de situatie rustig in zich opneemt. Ik zeg ‘kut’ en Bobby zegt ‘wat je zegt.’ Ik voel me betrapt. Ik voel me ongemakkelijk. Hoogst ongemakkelijk. Opgelaten. Hugo komt op ons toelopen met ‘haar’ in zijn kielzog. Hij vraagt we hier doen.

‘Nou ja! Wat doen jullie hier nou?’

‘Wat denk je zelf?’ bijt ik hem toe. Hugo richt zich tot Bobby.

‘Ach kijk eens aan. Onze fotograaf. Als ik het niet dacht.’ Het sarcasme druipt eraf.

‘Wat dacht?’ vraagt Bobby, maar Hugo antwoordt niet. Hij draait zich naar me toe en vraagt waar ik Chrissy gedumpt heb.

‘Schaam je!’ zeg ik alleen maar. Hij is de regie kwijt en dat zint hem niet. Ik draai Hugo mijn rug toe waardoor ik oog in oog met ‘haar’ kom te staan. Ze geeft me een slap handje en zegt dat ze het leuk vindt om me te ontmoeten. Ik draai weer terug naar Hugo en vraag hem of hij ons nu met rust wil laten. Zijn neusvleugels trillen licht. Ik ken die tic maar al te goed. Ik kijk ernaar en adem diep in.

‘Ander keertje weer Hugo. Oké?’ Hij draait zich om. Zijn gezicht naar de uitgang. Hij grijpt ‘haar’ bij haar arm en beent weg. Zonder nog één keer om te kijken verlaten ze de tent.

‘Zo zeg. Die heb je uitgerookt,’ zegt Bobby droog.

‘Uitgerookt?’ Hij houdt me vast. Omklemt mijn kaken met zijn handen. ‘Heftig wel,’ zegt hij. Hij reikt me mijn glas aan. Ik sla mijn bier in één teug achterover en bestel meteen opnieuw. Hoe groot is de kans? Hugo kwam nooit in de Kring voor zover ik weet. Maar wat wist ik nou helemaal over hem en zijn leven buiten de deur? Ik ga nog een keer richting de toiletten. Het spiegelbeeld van nu lijkt in niets op dat van net. Ik zie er net zo gespannen uit als ik me voel. Als ik terug bij Bobby kom kijkt die ernstig.

‘Ben je wel klaar voor een nieuwe scharrel in je leven Britt?’ De schrik slaat me om het hart. Is dit zijn inleiding op ‘we moesten hier maar niet meer doorgaan’? Was dit het dan? Paniek maakt zich van mijn meester met een gemak alsof die sluimerend lag te wachten. Klaar om toe slaan en me bij de strot te grijpen. Ik kijk Bobby aan zonder antwoord. Ik doe een stap naar hem toe en leg mijn hoofd tegen zijn schouder. Hij houdt me vast. Stevig en zonder woorden. Ik adem in en adem uit.

‘Dit is nou precies wat hij voor ogen had.’ Ik heb mijn stem weer onder controle. ‘Dit is waar Hugo goed in is. De boel ontregelen, de boel traineren. Iedereen met een kutgevoel opzadelen en dan zijn hielen lichten.’

Ik doe mijn best om terug te gaan naar voordat Hugo kwam opdagen. Terug naar de verwachtingsvolheid van hoe het begon. Maar als de dj zijn eerste oldie draait weet ik dat er geen weg terug is naar het begin. Ik vraag aan Bobby of hij met me mee wil gaan naar huis. Hij vraagt of ik het zeker weet en ik zeg van ‘ja’ hoewel ik niet de tijd heb genomen om daar over na de denken.

‘Ik breng je in ieder geval thuis want ik laat je nu niet alleen gaan.’

Benieuwd hoe het begon?

Klik dan hier voor deel 1.//klik hier voor deel 2.// klik hier voor deel 3. // klik hier voor deel 4. // klik hier voor deel 5. // klik hier voor deel 6. // klik hier voor deel 7. // klik hier voor deel 8. // klik hier voor deel 9. // klik hier voor deel 10. // klik hier voor deel 11. // klik hier voor deel 12. // klik hier voor deel 13. // klik hier voor deel 14. // Klik hier voor deel 15. // Klik hier voor deel 16. // klik hier voor deel 17. // klik hier voor deel 18. // klik hier voor deel 19. // klik hier voor deel 20. // klik hier voor deel 21. // klik hier voor deel 22. // klik hier voor deel 23. // klik hier voor deel 24. // klik hier voor deel 25. // klik hier voor deel 26. // klik hier voor deel 27. // klik hier voor deel 28. // klik hier voor deel 29. // klik hier voor deel 30. // klik hier voor deel 31. // klik hier voor deel 32. // klik hier voor deel 33. // klik hier voor deel 34. // klik hier voor deel 35.

‘We moeten praten,’ is een semi autobiografisch verhaal over radeloos verdriet en verlies, over verlaten worden en bedrogen uitkomen; kortom een verhaal over een huwelijk dat gedoemd is om te stranden. Het is ook een verhaal over opkrabbelen, opnieuw beginnen, fouten maken en vergissingen begaan, onderuitgaan en uiteindelijk over healing. Iedereen die ooit heeft geleden aan een gebroken hart door een verloren liefde zal zich in het verhaal kunnen herkennen en er troost uit kunnen putten. Want hoewel geen enkele scheiding hetzelfde is, zijn de worstelingen en het verdriet wel degelijk universeel.

Geschreven door: Britt Bottelier