Bijna een jaar geleden verloor Maarten zijn dochter Sterre. Maar hoewel ze heel graag wilde, lukte leven haar niet. Vorig jaar werd haar de euthanasie “gegund”. Voor Franska schreef hij over zijn onmetelijke liefde voor zijn dochter, haar leven en haar overlijden.

Maarten van der Starre

Ik veeg voorzichtig de slaap uit mijn ogen. In onze hotelkamer in het Belgische Beveren staat de klok op 5.30 uur. ‘Moeten we er al uit?’Mijn vrouw Liesbeth draait naar mij toe. Ik kus haar op haar voorhoofd. ‘Kom schat, we kunnen niet te laat komen.’

Op de parkeerplaats van het hotel staan de auto’s bedekt onder een laagje ochtenddauw. De lucht begint langzaam te lichten. Het belooft een mooie lentedag te worden. Pepijn en Tom hebben op de route van hun hotelkamer naar de parkeerplaats nog ergens koffie kunnen scoren. Sterre loopt er achteraan in een wolk van rook uit haar vape. De zoete geur van bosbes en framboos snelt haar vooruit.

Na twintig minuten rijden, naderen we de opgegeven locatie. Vanaf de weg zien we op een grasveld een blauwwit geblokt gevaarte op de grond liggen. Mandje ernaast, touwen gebonden aan een auto. Ik ben niet zo snel nerveus, maar nu begint het onder mijn huid toch wel te kriebelen. 

Een dag eerder reisden we al af naar België. Eerst met elkaar een dagje naar Antwerpen. De stad waar we zo van houden. Al toen Tom, Sterre en Pepijn klein waren, kwamen we hier meerdere keren per jaar. Wafels eten op de Meir, kleding kopen bij Inno, schoenen in een speciaalzaakje aan de Korte Gasthuisstraat en lekker eten bij Wapper 10 of Appelmans. Mooie herinneringen. Maar met dit korte reisje komt daar een eind aan. Sterres euthanasie-’wens’ zit al ver in het proces en de kans dat het wordt afgewezen, is onwaarschijnlijk. Het is eigenlijk ook de reden voor dit tripje. Nog een keer samen weg. Een laatste keer als gezin. Die werkelijkheid ligt als een blok graniet op mijn hart.

Op het grasveld ontvangt Thomas, de ballonvaarder, ons met een authentiek Vlaamse tongval: ‘Amai, welkom! Ge zijt juist op tijd. Ik kan jullie hulp goed gebruiken.’ Tom en Pepijn worden snel aan het werk gezet om de mond van de ballon wijd open te houden. Het blauwwitte gevaarte richt zich nu snel op en vervormt tot een enorm grote luchtballon. Het mandje eronder begint te stuiteren op de grond.

‘Oké, we kunnen’, roept Thomas ons toe: ‘Instappen maar!’ Met de nodige moeite klimmen we over de rand en precies als we alle vijf in het krappe mandje staan, vraagt Thomas heel opgewekt: ‘Gaan jullie eigenlijk voor een speciale gelegenheid ballonvaren?’ Verschrikt kijken we elkaar aan. Ik zie wat de anderen denken. Straks neemt hij ons niet mee. Bang dat Ster ergens uit het mandje springt. Sterre zet haar grootste glimlach op en redt de dag: ‘Familie-uitje.’

De grote gasbranders brullen op volle sterkte met veel kabaal hete lucht in de ballon. Alle gebouwen, bomen en mensen worden snel kleiner. De wind blaast ons weg van de bewoonde wereld, recht in de richting van de opkomende zon. En dan plots, als de branders uitgaan, is daar onherkenbare stilte. Terwijl de ochtendzon het landschap in een ander licht zet, zweven we over groene bossen en goudgele velden. Het is magisch. Voor even valt alle ballast die ik al zo lang voel weg en worden mijn emoties gedragen door de ballon. In een totaal nieuw gevoel van niets sla ik mijn armen om degenen van wie ik zoveel hou en hoop ik dat we nooit hoeven te landen.