Troostpraatjes
De dag na de crematie



Een dom blondje wordt gebeld terwijl ze door het park loopt.

Met dit soort afscheidsberichten zie ik steeds meer onlinevrienden vertrekken van social media. Sommigen zwaaien af vanuit morele bezwaren, omdat ze niet langer...



Dat de gang bedolven lag onder post, reclamefolders en alle kranten van de afgelopen twee weken, daar moest ik om lachen… Lees verder

In een straat als de onze, waar de huizen onderverdeeld zijn in boven-, beneden- en tussenwoningen, heb je nogal wat bewoners en dus is het zo gek niet dat het allemaal wat anoniemer wordt dan bijvoorbeeld in het dorp waar ik opgroeide… Lees verder

Het ontroert me altijd diep als mannen die van hun eigen vader niet meer dan een handdruk kregen, hun liefde voor hun eigen kinderen zo vrijuit durven te tonen… Lees verder

Haar levenslust galmde als een geluidsgolf door de gemeente, verspreidde warmte en leidde tot verbinding… Lees verder

Ieder een hapje uit het kommetje langoustine bouillabaisse, waarbij de enkele lepel die er bij geserveerd wordt het gezelschap rondgaat… Lees verder

In opperste tevredenheid over mijn vette vangst liet ik de volgende ochtend in de donkere miezer de hond uit… Lees verder

Ik wist dat Suzanne twee dochters had waarvan er een chronisch ziek was. Maar over die ziekte sprak ze nauwelijks… Lees verder