Met het nieuws dat Ron Brandsteder overleden was borrelde er allerlei aan hem verbondenherinneringen naar boven.
Een van de beelden die uit de ladekast van mijn geheugen werd opgevist, zal vast en zeker lijken op het plaatje van de jeugd van heel veel andere vrouwen van mijn leeftijd.
Denkend aan Dit-is-de-show-show-show-bizzquiz zag ik mezelf weer zitten op onze bruine Jan des Bouvrie-bank op een zaterdagavond, in badstoffen pyjama, met een schaaltje wokkelsen een glaasje Raak cola. De troostprijs voor afgevallen kandidaten was een fles champagne en een boa, uit handen van beer Bella. Zo’n boa leek me het einde. Mijn ouders, type VPRO Gids abonnees, deden zeer laatdunkend over spelletjesprogramma’s maar mijn opa en omawaren er dol op. Ron Brandsteder was volgens mijn grootmoeder ‘een hele sympathiekeman’, in tegenstelling tot Willem Ruis, die ze ‘een kwal van een vent’ vond. Dat had geloof ik te maken met zijn dubbelzinnige grapjes en de verlekkerde blikken die hij op zijn vrouwelijke kandidaten wierp.
Of ik de daaropvolgende Honeymoonquiz ook daadwerkelijk keek, dat kan ik me niet herinneren en eigenlijk ook nauwelijks voorstellen. In 1987 had ik als 16-jarige wel wat beters te doen. Maar toch is dat ‘engelen bestaan niet’-lied een belangrijke in mijn leven geweest. De show zal ongeveer op zijn populariteitspiek hebben gezeten toen ik studeerde in Groningen. Mijn beste vriendin en ik verkeerden alle twee in de weinig gunstigeomstandigheid dat we verliefd waren op iemand die al bezet was. Maar vooral de amant van mijn vriendin nam dat gegeven niet zo nauw. Wat begon met een beetje flirten en zoenen na sluitingstijd voor de deur van het nachtcafé werd na een aantal weken toch een serieuze affairette. Zijn highscool sweetheart wist van niks, maar zelfs als hij met haar ouders mee op wintersport was, belde hij – vanuit een telefooncel- naar mijn vriendin die hij zo miste. Steeds als zij afstand probeerde te nemen, trok hij weer aan het lijntje. Hij was een ster in het opwarmen van haar verliefde hart en het omkletsen van haar geweten. Op een gegeven moment werd dit spel wat minder vrolijk en daar werden zij en ik narrig van. We waren allemaal lid van dezelfde studentenverenging en steeds als we hem, of zijn vriendin – die we een vreselijke tuthola vonden – in het vizier kregen, begonnen we pesterig “maar engelen bestaan niet’ te zingen. Hij vond dat niet leuk, zij snapte er niks van.
Toen ik las dat Ron Brandsteder dood was appte ik mijn vriendin. Wist ze nog dat we dat deden? En schaamde ze zich achteraf ook zo voor dit gemene gedrag?
De onwetende verkering van deze onbetrouwbare gast was natuurlijk helemaal geen tuthola, dat hadden wij er uit frustratie van gemaakt. Chique was het allemaal niet geweest, van ons niet, maar vooral van hem niet, vond mijn vriendin. Hij was degene die verantwoordelijk wasgeweest, of had moeten zijn. En daar had ze gelijk in natuurlijk. Mijn vriendin ontmoette een paar jaar later de liefde van haar leven met wie ze nog steeds gelukkig getrouwd is. Of de gladjakker en de vrouw die toch geen tuthola was dat ook zijn, dat zou me verbazen.
