Wie de tand des tijds eens flink aan zich wil laten knabbelen moet op winterport gaan met volwassen kinderen. Weinig momenten waarop je je realiseert hoe hard de jaren voorbij zijn gevlogen. Terwijl ik in het spoor van mijn oudste zonen over de pistes trok, dacht ik zonder al te veel nostalgie terug aan al die ochtenden waarop ik met het zweet op mijn rug drie jengelde kinderen klaar had gemaakt voor de ski-les. Je eigen voeten in die verfoeide schoenen duwen is al een helse klus, maar 6 spartelende kindervoeten in die stugge stijve ondingen zien te proppen is niet minder dan een zenuwslopende exercitie.
Had je dan de hele bubs inclusief uitrusting op tijd boven op de berg weten te krijgen, bleek er nog een paar wanten in het hotel te liggen. Of wilde er toch nog iemand heel even plassen. Of pasten de ski’s niet omdat er abusievelijk een verkeerd paar mee was genomen. Of moesten er wat tranen worden gedroogd omdat iemand zwaar teleurgesteld was over het toebedeelde klasje.
Wie de droom heeft van one happy family op de ski’s moet een lange adem hebben. En willen investeren met zowel een sloot geld als engelengeduld.
Maar op een dag is het zover. Dan helpen zij jou. Zetten ze een mooie tocht voor je uit, zonder dat je ook maar een keer op de kaart hoeft te kijken. Reserveren ze voor de lunch een tafel in dat knusse hutje, beroemd om de goeie kaasfondue. Wachten ze halverwege de piste totdat jij er ook een keer aan komt gesukkeld. Steken ze bemoedigend hun duim omhoog als je hijgend die buckelpiste hebt getrotseerd. Kletsen ze je door je angst heen, als je per ongeluk op die zwarte afdaling uit bent gekomen.
‘Dit is de laatste keer’, dacht ik , toen ik op de eerste dag verkrampt over de ijsbanen schuurde. ‘Mijn ogen zijn slecht, mijn ledematen stijf en mijn lef verdampt; ik ben te oud om te skiën’. Toen op dag twee de zon scheen en ik weer diepte zag, ging ook in mijn hoofd het licht weer aan. De snelste ben ik niet meer, maar ik kan nog best aardig meekomen. De jaren dat ik met ski-pensioen zal moeten komen weliswaar in rap tempo dichterbij maar ik durf en kan het nog even uitzingen voor ik definitief afscheid neem van het sportgedeelte. Voor ik vooral meega voor iets anders, namelijk de nieuwe generatie. Om schoenen dicht te klikken, skietjes te sjouwen, extra wanten in mijn zak te dragen. Ik hoop dat het nog even duurt maar ik hoop ook dat het ervan zal komen.
