Geen heerlijker tijdverdrijf dan scrollen door de filmrol. Wat deed ik vorig jaar in deze week, en wat twee, drie jaar geleden? Hoe meer tijd ik te vermorsen heb, hoe verder ik terugblader. Een goeie gelegenheid ook om meteen een berg onzinnige foto’s te verwijderen. Van recepten uit de krant, die ik nooit heb uitgeprobeerd. Van beschimmelde pakjes boterhammen die ik in een tas vond, om mijn kinderen te confronteren. Van paddenstoelen, zonsondergangen, ijspegels, zeegezichten en andere natuurverschijnselen die ik destijds zo nodig op Instagram moest zetten. Soms kom ik foto’s van krantenartikelen tegen, screenshots van podcasts, bij wijze van tips aan mezelf.
Zo zag ik dat het komende week vijf jaar geleden is dat ik een screenshot had gemaakt van een online bericht waarin een longarts meldde dat het verstandig was vaak onze handen te wassen en afstand te bewaren van hoestende mensen, maar we vooral toch onze kalmte moesten bewaren. Er was geen enkele reden tot paniek. How little did we know.
Ik dacht terug aan die twee gekke jaren waarin we vaak vreesden maar soms ook hoopten dat de wereld nooit meer hetzelfde zou zijn. We zouden deze pandemie aangrijpen als een reset en van de nood een deugd maken. We zouden stoppen met onnodig vliegen, anders met dieren omgaan, het zorgpersoneel met meer dan een applausje waarderen.
Zo ver weg als dat unheimische gevoel van toen is, zijn ook die goede voornemens naar de achtergrond geschoven.
Wat wél blijvend veranderd is, en hopelijk nooit meer terug zal komen, is de verplichte drie kussen bij begroeten en gedagzeggen. Jaren voor De Reset had ik me al aangesloten bij de activisten zoals mijn schoonvader, die bij nieuwe of hardleerse contacten altijd voor de kinnen naar voren werden gestoken en al brulde: ‘Ik doe er maar één.’
Een enkele zoen, een iets stevigere misschien, vond ik, net als hij, zoveel echter dan dat werktuigelijke links-rechts-links gesmak. Het scheelt ook zo, als je een heel gezelschap tegemoet moet treden, wanneer je niet die eindeloze kussessies hoeft af te werken.
Nog beter is natuurlijk de speekselvrije hug die de pandemie ons als alternatief bood.
Droog, sympathiek en nooit verwarrend zoals de kus, waarvan je nooit weet hoeveel de ander er van plan is uit te delen. Bij hele lieve vrienden kun je wat langer of wat fermer omhelzen, bij kennissen doe je het op z’n Amerikaans: nonchalant, snel, met iets meer ruimte tussen de lichamen. Nog vagere contacten als collega’s, kennissen van vrienden, of vriendinnen van tantes, hoef je helemaal niet meer tegen je zin in aan te raken. Daar volstaat – met dank aan het virus – een vrolijke zwaai en een gulle glimlach als begroeting. Niemand die je dan nog onbeleefd of afstandelijk vindt.
Tot mijn grote plezier is de hug een blijvertje gebleken. Een chique manier om van die stomme kusroutine af te komen.
