Flo heeft een epileptische aanval gehad
Het liefste wat je hebt in pijn zien en niets kunnen doen, is een straf



Ik besluit om te gaan lopen naar de stad. De zon is ontkoppeld, ik heb zowaar geen...


Een meester in plannen ben ik niet. Vraag het mijn collega’s en ze zullen het beamen. Een typisch geval dat altijd ‘ja, doe ik’ zegt voordat ze daadwerkelijk heeft gekeken of het haalbaar is en of ik überhaupt

Het is een rustige zondagochtend. Mijn to-dolijst is al op vrijdag en zaterdag weggewerkt (ik grapte zelfs dat op mijn grafsteen zou kunnen staan: “Zo, dat is ook maar weer gedaan”)...



Als ze me ziet, schiet ze naar de deur. Ik loop langs het raam van het kamertje van Flo en roep haar naam...

Als Flo mij heeft begroet en achter me ook nog haar zus Monti én papa ziet staan – en dat op een doordeweekse dag – is het feest compleet… Lees verder

May had zo’n zin in een paar dagen met Flo en haar moeder, maar het liep helaas anders… Lees verder

De bel is nog niet aangesloten. Met een tikje schroom, het voelt toch altijd wat intiem, volg ik het kiezelpad langs hun huis naar de achterdeur, daar waar ik stemmen hoor…. Lees verder

Ze haalt haar make-uptas zodat ik de huilvlekken kan maskeren. We knuffelen elkaar voor de tiende keer en weten dat het goed is… Lees verder