Flo wil écht niet mee naar Italie
Hoe dichter het vertrek nadert, hoe onrustiger ik word



Als ik mijn wekker uitdruk, zie ik dat ik een appje heb. Vast van mijn lief, denk ik...

Ik besluit om te gaan lopen naar de stad. De zon is ontkoppeld, ik heb zowaar geen...



Hoewel ik door de felle zon alleen de contouren van de persoon die op me af komt lopen zie, herken ik haar meteen...

Een meester in plannen ben ik niet. Vraag het mijn collega’s en ze zullen het beamen. Een typisch geval dat altijd ‘ja, doe ik’ zegt voordat ze daadwerkelijk heeft gekeken of het haalbaar is en of ik überhaupt



Een beetje zenuwachtig ben ik. Opgewonden, zou Flo het noemen. Zo’n roezeltje in je buik dat vertelt dat er iets leuks gaat komen...

Als ze me ziet, schiet ze naar de deur. Ik loop langs het raam van het kamertje van Flo en roep haar naam...

Als Flo mij heeft begroet en achter me ook nog haar zus Monti én papa ziet staan – en dat op een doordeweekse dag – is het feest compleet… Lees verder

May had zo’n zin in een paar dagen met Flo en haar moeder, maar het liep helaas anders… Lees verder

De bel is nog niet aangesloten. Met een tikje schroom, het voelt toch altijd wat intiem, volg ik het kiezelpad langs hun huis naar de achterdeur, daar waar ik stemmen hoor…. Lees verder

Ze haalt haar make-uptas zodat ik de huilvlekken kan maskeren. We knuffelen elkaar voor de tiende keer en weten dat het goed is… Lees verder

Maar buitensluiten was hun favoriete spel… Lees verder

“Mama, mijn huis is op slot, hè? En Haarlem toch ook? We blijven hier slapen in de Efteling…” Lees verder

Bel en ik wandelden met Flo door het bos bij haar nieuwe huis toen het moment ‘daar’ was… Lees verder