Ik besluit om te gaan lopen naar de stad. De zon is ontkoppeld, ik heb zowaar geen agenda die uit elkaar knapt. In het straatje dat de schouwburg en de grote winkelstraat aan elkaar verbindt, zie ik S en haar dochter. Jaren geleden werkten we intensief samen in een periode waarin er veel gebeurde in ons beider levens. Zij trouwde, haar moeder overleed, ik kreeg mijn derde dochter en de golf met zorgen over Flo, spoelde over ons heen. Zij was het die op een bepaald moment- ik was behoorlijk zwanger van Igoné toen Flo van de kleuterschool moest- zei dat ze mijn zwangerschapsverlof eerder zou laten ingaan. Het was goed geweest met werken, nu moest ik aan mezelf denken. Iets waarvoor ik haar nog steeds dankbaar ben.
Haar dochter omhelst me. De laatste keer dat ik haar echt zag, was ze nog een koddige kleuter. Nu een jonge vrouw aan de start van een volwassen leven. Morgen hoort ze of ze haar schooltas aan de vlag kan hangen en zal ze geslaagd zijn voor het Stedelijk Gymnasium. Die middag al zal ze naar Wageningen gaan, de stad waar ze Animal Science gaat studeren. Terwijl ik kijk naar haar enthousiaste gezicht, zie ik een kettinkje om haar nek met daaraan het getal 2007. Haar geboortejaar. En ook dat van Flo. Morgen hoort ook M., de dochter van mijn dierbare vriendin D., of ze geslaagd is. Ook M is een 2007 kind.
De volgende ochtend fiets ik na mijn sportles langs ByDennis, een van de betere bloemisten van de stad. Hij heeft de rozen al per stuk verpakt klaar staan. Toch kies ik voor de zonnebloemen. Zes wil ik er. Drie voor mijn tweelingnichtjes en hun grote broer die alle drie eindexamen doen. De meisjes zullen hun HAVO-diploma halen en mijn neef Sam verslond gewoon even twee VWO-jaren in een. De andere bloem is voor de dochter van mijn vriendin en de laatste twee geven we aan V., een heel goede vriendin van mijn dochter die zo hard heeft gezwoegd voor haar examen dat zelfs wij nerveus waren.
Zo’n uitslag-dag heeft altijd iets bijzonders. Als ik door de buurt loop zie ik her en der vlaggen gehesen worden. De tas vertelt iets over de geslaagde in kwestie, Een Marc Jacobs Tote Bag voor het hippe meisje om de hoek, een stevige rugtas voor die serieuze gymnasiast twee straten verderop. Achter elke wapperende vlag huist een euforisch gezin. Ik stuur al vroeg berichtjes naar mijn schoonzus en mijn vriendin D. Dat ik het ook zo spannend vind en trots ben op hun kinderen.
Rond 14:00 uur stuurt D in kapitalen GESLAAGD naar me. Tussen elke letter heeft ze een spatie gedaan om haar vreugde nog meer kracht bij te zetten. Niet veel later stuurt ze het filmpje waarin haar dochter het bevrijdende belletje krijgt. Ik hoor haar moeder juichen op de achtergrond, ik zie de staart van Muis, de knuffel die ze als kind al had, naast haar op de bank liggen. Ze vraagt nog even naar haar cijfers en bedankt de docent die haar belt voor het gesprek. Als ze ophangt, kijkt ze de camera in. Haar hand slaat ze voor haar mond en ze stamelt Oh My God. Alsof ze zich nu pas echt beseft dat het klaar is. Dat het gelukt is. Dat ze het helemaal zelf gedaan heeft. En dat de wereld op haar wacht. Ik app mijn vriendin dat ik ervan moet huilen. Omdat ik van haar hou en ik zo trots ben op haar mooie gezin. Als ik daarna naar de wc loop en mezelf in de spiegel zie, huil ik nog steeds. Maar nu ook heel even een klein beetje voor mezelf.
