‘Door deze rotopmerking ben ik weer helemaal terug bij af’
Want ieder pondje gaat toch door het mondje...



De zoon van Sonja heeft het lastig op de middelbare school. Dat ligt niet aan de vakken die hij moet leren… Lees verder

Deze week een iets ander verhaal, want helemaal ‘unresolved’ is-ie niet meer. En gelukkig maar… Lees verder

Bij sommige mensen zou ik wat ongemak voelen, wetende welke invasie ik veroorzaak. Bij haar voel ik me veilig. Lees verder

Mag je eindelijk weer een beetje socializen, kom ik háár tegen op straat… Lees verder

‘Hallo?’ ‘Ja, goedemorgen. Ik zou u graag iets willen vragen over een artikel dat u schreef over telefoongesprekken…’ Lees verder

‘Spreek ik met Biesheuvel?’ zegt een mij onbekend meisje aan de telefoon. ‘Jazeker’, antwoord ik, en ze ratelt meteen door: ‘Met Wendy van de huppelepup bank, gelukkig dat ik je thuis tref!’ Je? JE? Lees verder

Dit jaar heb ik het voor elkaar gekregen. Trots dat ik ben. En blij. Maar het was me toch een bevalling… Lees verder
Miloe: Ik vind het altijd fascinerend om te zien hoe verschillend mijn kinderen zijn. De een huppelt overal doorheen, de ander neemt de dingen wat zwaarder. Hierom zou Miloe wel weer willen geloven… Lees verder

Ja, mensen… Als je weer op een bankje in het park mag zitten – maar wel ver uit elkaar – dan word je (net als in de trein) weer “verplicht” om mee te luisteren met anderen. Lees verder

Sophie en haar man Jelle zijn samen met hun kinderen net als iedereen al weken thuis. Hoewel ze proberen het leven gewoon door te laten gaan, komen ze tot een vervelende conclusie… Lees verder

Hij vond mij onbeschoft en ik vond mezelf nog best beleefd… Lees verder

Gek, vindt hij. Dat hij daar nooit zo over nagedacht heeft, maar inderdaad is die moeder van hem een sterke vrouw. Lees verder

Gelukkig heb ik een huisarts die me dat soort dingen uit kan leggen, anders was ik er niet opgekomen. Lees verder