Weet je waar je gelukkig van wordt?

 

Gelukkig heb ik een huisarts die me dat soort dingen uit kan leggen, anders was ik er niet opgekomen.

 

Moest ik ineens een tetanusinjectie halen. Dankzij Missi. Och wat een schatje hè, zo op die foto?

 

 

Nou dat is het ook wel, ik wilde haar borstelen, pakte haar even verkeerd op, voelde (au!) nagels in m’n arm. Niet terugtrekken dacht ik nog, want dan wordt het veel erger. Dus ik zette haar rustig weer op de grond. Was het vrij snel vergeten tot een paar dagen later ineens m’n arm pijn deed, ik ernaar keek en er drie enge plekken zag zitten. Was ik ineens weer op visite bij onze gezellige huisarts.
 
Omdat m’n huisarts z’n pappenheimers leert kennen door met ze te praten, is er vaak nog wel even iets anders door te nemen dan alleen de kwaal. En omdat ie weet dat ik wel eens een stukkie schrijf voegt ie regelmatig aan z’n mening toe dat ik er maar eens iets over moet schrijven. Geen idee trouwens of ie het ook leest…
 
Ineens vroeg ie me: ‘Weet je waar mensen gelukkig van worden? Raad maar eens. Het is maar één woord. Echt maar één woord.’ Hum. Ik kwam niet verder dan je relatie? Je gezondheid? Fout. Hij legde het even uit: ‘Schaarste. Daar worden mensen gelukkig van. Kijk maar naar die jonkies van tegenwoordig.

 

Ze groeien op in weelde, hebben alles wat hun hartje begeert en zijn ze gelukkig? Ik had als student maar ZESENDERTIGHONDERD GULDEN per jaar. En ik voelde me de koning te rijk. Nooit zo gelukkig geweest als toen.’

 

Moest ik even goed over nadenken. Zesendertighonderd? Ik had HONDERD GULDEN per maand. Is twaalfhonderd per jaar. Mocht weliswaar een kamer lenen voor een half jaar van iemand die stage liep, dus de huur was gratis, maar toch. En ik ben ook nog eens jonger dan hij, dus alles was intussen duurder toen ik studeerde. Dus ik reageer met ‘had je wel drie keer zoveel als ik’.
 
Vond ie niet iets om op in te gaan, hij moest nog wat meer kwijt. Want het was uiteraard bedoeld als briefing voor een stukkie, dus hij moest niet onderbroken worden.
 
‘Schaarste, Franska’,  ging ie verder. ‘Wat geef je een oudere man die jarig is? Hij wil niets. Heeft alles al. Geef ‘m een zoen. Dat is ook schaars, want z’n vrouw doet dat allang niet meer, haha. Of dat je weer kunt lopen, als je dat eerst een tijdje niet kon. Of praten na een beroerte.’
 
Ik realiseerde me ineens hoe gelukkig ik me voelde als ik van die honderd gulden vroeger ook nog lekker kon koken. Met een prei en wat aardappels van de markt maakte ik de lekkerste preistamp van de wereld. En het rook zelfs zo lekker dat m’n kersverse huisgenoten voorstelden om voortaan maar samen te gaan eten.
 
Dingen die schaars zijn, die maken je gelukkig. Ik kan niet anders concluderen dan dat ie gelijk heeft. Dus bij deze meneer de dokter. Stukkie geschreven. Ik hoor wel of ik het goed samengevat heb.
 
En oh ja, die tetanus-prik. Verwondingen zijn bijna weg. En ik til Missi voortaan voorzichtiger op als ik haar wil borstelen.

Door: Franska

Fotografie: Nikita Holst

Afbeelding van Franska