Dit sla ik altijd vroeg in, voordat ze uitverkocht zijn



Misschien wat saai maar we gaan al jarenlang in de zomer naar Italie. Met de auto. Door Frankrijk. En daar wilde ik het even over hebben. Want misschien kun jij me helpen...


‘Ik neem geen corona-prik’. Er is helemaal geen corona meer.’ ‘Mijn buren zijn er flink ziek van geworden, wij doen het niet.’ ‘Wij doen het al lang niet meer’. ‘Mijn moeder heeft corona gekregen terwijl ze de prik had gehaald, dus het helpt niet eens’.


Ik kon uren op zo’n stokje kauwen. Maar volgens mij heb ik er nooit een tot op het allerlaatste einde opgekauwd Toch zit die smaak, net als die van het dropwater dat we vroeger weleens kregen, in m’n geheugen gegrift...

Drukte op het werk, afspraken in het weekend en een telefoon die voortdurend piept...



Hé, lampie, opzoute.’ Een harde stem in onvervalst Haags brengt me in één klap terug op aarde. Pal voor mijn neus staat een grote, gifgroene veegwagen. ‘Sorry, stond te slapen,’ stamel ik naar de bestuurder. Snel zet ik een stap opzij.

Nadat ik er in een mum van tijd een stuk of 3 of 4 van had weggewerkt vroeg ik ober Paolo, die het zelf gemaakt had, om het recept. Al rennend met drankjes riep hij mij het recept tussendoor toe...



Ikzelf volg de meningen graag ‘langs alle kanten’, linksom en rechtsom en nog het een en ander dat daar omheen dwarrelt. Zo denk ik weleens bij nieuwsmedia...