Maarten is zo bang Sterre’s lach te vergeten



Ik kon uren op zo’n stokje kauwen. Maar volgens mij heb ik er nooit een tot op het allerlaatste einde opgekauwd Toch zit die smaak, net als die van het dropwater dat we vroeger weleens kregen, in m’n geheugen gegrift...

Drukte op het werk, afspraken in het weekend en een telefoon die voortdurend piept...



Hé, lampie, opzoute.’ Een harde stem in onvervalst Haags brengt me in één klap terug op aarde. Pal voor mijn neus staat een grote, gifgroene veegwagen. ‘Sorry, stond te slapen,’ stamel ik naar de bestuurder. Snel zet ik een stap opzij.

Nadat ik er in een mum van tijd een stuk of 3 of 4 van had weggewerkt vroeg ik ober Paolo, die het zelf gemaakt had, om het recept. Al rennend met drankjes riep hij mij het recept tussendoor toe...



Ikzelf volg de meningen graag ‘langs alle kanten’, linksom en rechtsom en nog het een en ander dat daar omheen dwarrelt. Zo denk ik weleens bij nieuwsmedia...

Zoals je weet ben ik dol op kostuumdrama. Die kleding, de sfeer, die karakters...

Even een ‘quote’ uit zijn nieuwste column, die hij voor de Parkinson-stichting schreef...



‘Is dit een goede plek?’ Liesbeth legt Sterres geplastificeerde foto tussen de andere. Mirthe knikt. Ze heeft dezelfde foto in een lijstje. Eentje die zij van Sterre maakte...

Of… kan ook… gaat je weekend op aan de TV met z’n Formule 1 trainingen, qualificatie, race en misschien ook nog de voetbalcompetitie?
