Maarten en Liesbeth gaan een weekje naar Italië
“Zou Sterre met ons meereizen?”



Strijk en zet, ruim voor Kerst, wat zeg ik… heeel ruim voor Kerst sla ik alvast kleine cadeautjes in...

Misschien wat saai maar we gaan al jarenlang in de zomer naar Italie. Met de auto. Door Frankrijk. En daar wilde ik het even over hebben. Want misschien kun jij me helpen...




‘Ik neem geen corona-prik’. Er is helemaal geen corona meer.’ ‘Mijn buren zijn er flink ziek van geworden, wij doen het niet.’ ‘Wij doen het al lang niet meer’. ‘Mijn moeder heeft corona gekregen terwijl ze de prik had gehaald, dus het helpt niet eens’.



‘Pap, ik ben mijn auto kwijt.’ Sterre hangt aan de telefoon. Ze is rustig, dat is fijn. Als Sterre belt of appt, slaat mijn hart altijd een extra slag. ‘Waar ben je?’ vraag ik.

Ik kon uren op zo’n stokje kauwen. Maar volgens mij heb ik er nooit een tot op het allerlaatste einde opgekauwd Toch zit die smaak, net als die van het dropwater dat we vroeger weleens kregen, in m’n geheugen gegrift...



Op een terrasje in Italie zat ik met m’n tas op schoot. De vloer was me dankzij de duiven iets te vies om m’n tas zomaar neer te zetten. En het rook er ook heel raar. Ik had al aan m’n drankje geroken, aan de snackjes, aan m’n handen.. maar dat was het allemaal niet...

Hé, lampie, opzoute.’ Een harde stem in onvervalst Haags brengt me in één klap terug op aarde. Pal voor mijn neus staat een grote, gifgroene veegwagen. ‘Sorry, stond te slapen,’ stamel ik naar de bestuurder. Snel zet ik een stap opzij.



‘Wie legt Sterre in haar kist?’ vraagt Pauline, Sterres uitvaartbegeleidster. Pepijn, Sam en ik steken onze vinger op. Sterre ligt nog op haar bank. De bank waarop ze zojuist zacht is gaan slapen om niet meer wakker te worden...

Ikzelf volg de meningen graag ‘langs alle kanten’, linksom en rechtsom en nog het een en ander dat daar omheen dwarrelt. Zo denk ik weleens bij nieuwsmedia...
