Bijna een jaar geleden verloor Maarten zijn dochter Sterre. Maar hoewel ze heel graag wilde, lukte leven haar niet. Vorig jaar werd haar de euthanasie “gegund”. Voor Franska schreef hij over zijn onmetelijke liefde voor zijn dochter, haar leven en haar overlijden.
Maarten van der Starre
‘Ik mag naar binnen. Mam, ik mag naar binnen. OMG.’ Ik rij precies op de Willemsbrug de Maas over als Sterre op de achterbank hysterisch begint te stuiteren. ‘Mam, check je mail.’ Liesbeth pakt haar telefoon. Haar boomergedoe met e-mail, codes en apps bezorgt Sterre een dikke error, totdat Liesbeth ook meestuitert. ‘Ja, ik ook. Geen corona. Oh lieverd, we gaan.’ Precies voor Ahoy stappen Liesbeth en Sterre uit. Op het gigantische ledscherm straalt het logo van Eurovision Song Contest Rotterdam 2021.
Het gaat de afgelopen maanden steeds slechter met Sterre. Ze volgt met ons een intensief behandeltraject voor haar eetstoornis in de Ursula kliniek in Leiden. Liesbeth en ik moeten haar ‘helpers’ worden, maar de eetstoornis is inmiddels zo dominant dat we voor het eerst bang zijn dat wij ons kleine meisje kwijtraken. Door de coronomaatregelen vallen ook nog alle sociale contacten weg. Terwijl we met Sterre een eenzame strijd voeren voor herstel, wordt haar hoofd doodziek.
Als twee jaar eerder Duncan Laurence het songfestival wint, rent Sterre rondjes door de kamer. Half huilend, half gillend valt ze Liesbeth in de armen. ‘We gaan hoor mam,’ gilt ze, ‘Volgend jaar gaan we.’ Door corona wordt het een jaar later en het lukt om kaarten te kopen. Een lichtpunt in Sterre donkere hoofd. Dat lichtpunt dimt een paar dagen voor de grote dag als Pepijn positief test. Hij heeft corona. Sterre ontploft: ‘Als ik ook corona krijg, dan mag ik niet naar het songfestival. Dan kan ik net zo goed dood zijn.’ We voelen dat ze het meent. Pepijn wil niemand aansteken, gooit wat spullen in een tas en bivakkeert drie dagen in een hotelkamer.
Op de dag van het songfestival beginnen we op een Rotterdams terras met een theetje. Haar koekje schuift Sterre onopgemerkt naast mijn espresso. Uit een raam aan de overkant hangt een regenboogvlag. Rotterdam viert het songfestival en ook voorzichtig het eind van corona. Er moet nog wel getest worden. Dat is in Kralingen en daarheen gaan we lopen. Straks moet Sterre lang zitten in Ahoy en dat trekt haar zieke hoofd met bewegingsdrang totaal niet. Dus wandelen Sterre en ik. Liesbeth komt ons met de auto achterna. Normaal is het een uurtje lopen, in Sterres tempo halen we het binnen veertig minuten. Terwijl Liesbeth en Sterre zich daar laten testen, kom ik bij van de speedmars.
(Column gaat verder onder de foto)

In Ahoy hebben Liesbeth en Sterre plaatsen met perfect zicht op het grote podium dat bijna heel Ahoy vult. Het plafond hangt bomvol met lampen, camera’s draaien rond aan kranen en de vloer lijkt te bewegen als water. Sterre kijkt haar ogen uit, dit is het songfestival. Maar er moet ook nog gegeten worden en er is alleen maar vette hap. Liesbeth appt me dat Sterre in paniek is. Ik bel Ahoy. Zonder verwachting, maar ze verrassen me. De eventmanager is vol begrip en nodigt Sterre en Liesbeth uit in het artiestenrestaurant. De kok maakt speciaal carpaccio. Met haar servet dept Sterre wel de olijfolie eraf.
Terug in de zaal zingt Sterre alle nummers mee. En ze danst. Dat mag niet van coronaminister De Jonge, maar Sterre kan niet anders. Het is haar droom om ooit in zo’n grote show als het songfestival te mogen dansen. Ze heeft het talent en ze heeft de wilskracht, maar haar eetstoornis laat haar nooit in een sexy showoutfit optreden. Daarvoor vindt Sterres zieke hoofd haar lijf te lelijk.
Ik sta weer met de auto bij Ahoy. Het is ver na middernacht. Via de app deel ik mijn locatie en een paar minuten later stappen Liesbeth en Sterre in. De één doodmoe, de ander nog steeds een stuiterbal. Sterre zingt, praat en lacht voluit. Voor even lijkt haar hoofd minder ziek. Voor even lijkt Sterre weer de vrolijke Sterre. Voor even.







