Bijna een jaar geleden verloor Maarten zijn dochter Sterre. Hoewel ze heel graag wilde, lukte leven haar niet. Vorig jaar werd haar de euthanasie “gegund”. Voor Franska schrijft hij over zijn onmetelijke liefde voor zijn dochter, haar leven en haar overlijden.

Maarten van der Starre

Door de zoeker van mijn camera volg ik Sterre over het hockeyveld. Mijn 600mm telelens brengt haar dichtbij. Roze bitje, haar in een staart, lichtblauwe schoenen. Sterre heeft me gevraagd foto’s te maken van deze wedstrijd. Het miezert en de schemering valt vroeg. De veldverlichting floept aan en laat Sterresultramarijnblauwe tenue glanzen. Het is haar laatste hockeywedstrijd. Niet alleen van dit seizoen. Maar van haar leven. En dat weet bijna niemand hier.

Ik ben zelf geen hockeyer. Nooit geweest. Nee, ik ben een voetballer. Geen goede. Zelfs geen matige. Maar onze kinderen gaan hockeyen. Ook elf tegen elf, wat is het verschil? Ik begin als coach en eindig als voorzitter van hockeyvereniging Westland. Sterre laat hockey aanvankelijk links liggen. Ze danst. Dat is haar passie. Op haar veertiende is daar toch ineens die hockeystick. Het duurt drie jaar, dan komt ze naar me toe. ‘Pap, ik weet dat jij het niet leuk vindt, maar ik wil stoppen met hockey.’ Ik zeg dat ze haar hart moet volgen: ‘Mama en papa vinden het geweldig als je danst.’

Jaren later, als de eetstoornis toeslaat, gaat Sterre opnieuw hockeyen. Bij Dames 3. Het team van Sam, haar nicht en vriendin. Aanvankelijk vooral omdat ze op zondag dan ook beweegt. Compensatiegedrag. Doordeweeks trainen lukt niet, want dan heeft ze dansles. En dat gaat voor alles. Maar op zondag staat ze op het veld. Bloedfanatiek. Ze gaat voor elke bal, is van niemand bang en komt na elke wissel luid mopperend naar de bank. ‘Die blonde met nummer 4 spoort echt niet.’ Of: ‘Wat mankeert die scheids?’ Bij Dames 3 is Sterre niet die meid met een eetstoornis, maar die linkermiddenvelder die als het moet een tegenstander doormidden hakt.

(Column gaat verder onder de foto)

Van maandag tot en met vrijdag bestaat Sterres wereld uit praten met behandelaars over haar zieke hoofd. Op zondag hoort ze over feestjes en verbroken relaties. Over dronken worden en uitbrakken. Sterre geniet als iemand na een wedstrijd binnen een uur twee broodjes kroket en drie witte wijn wegwerkt. ‘Dat is dus ook normaal.’ Wanneer het team gesponsord wordt door een pizzeria met ook hele goede shoarma kan je Sterre wegdragen. ’Als ik ooit nog een keer in een eetstoorniskliniek terechtkom, ga ik daar de hele dag in dat sponsorpak lopen.’

(Column gaat verder onder de foto)

De wedstrijd loopt op zijn eind. Ik ben 1246 foto’s verder. Een paar speelsters nemen afscheid van het team. Ze krijgen een publiekswissel. Sterre ook. Zij is kalm, maar door mijn lens zie ik Sams tranen haarscherp. Pepijn heeft witte rozen mee. Hij knuffelt zijn zus. Ik leg het allemaal vast. Andere teamgenootjes hebben geen idee waar die emoties voor nodig zijn. Als het nieuwe seizoen begint, begrijpen ze het.Dezelfde meiden komen condoleren in de Oude Kerk in Naaldwijk. Als team. Rond haar kist vormen ze een halve cirkel. Sterres hockeystick staat tegen de kist. Dat wilde ze graag.

Twee weken na de condoleance sta ik opnieuw langs een hockeyveld, bij het hoogste damesteam van Westland. Twee nichtjes van Sterre staan op het veld, familie en vrienden langs de lijn. Toen ik voorzitter was, sprak ik hier vaker het publiek toe. Woorden van troost bij het overlijden van een clubheld. De scheidsrechter fluit. Het is een minuut stil. Godverdomme. Stil voor mijn dochter. Een week later speelt ook Dames 3 voor het eerst weer een thuiswedstrijd. Liesbeth en ik zijn erbij. Zoals altijd toen Sterre zelf nog op het veld stond. In de elfde minuut fluit de scheidsrechter. Alle speelsters laten hun stick vallen. Handen vrij om te klappen. Een minuut lang. Voor Sterre. Voor altijd nummer elf van Dames 3.