Lieve leraren,

Tuurlijk hebben we ook allemaal een docent die ons nog wel eens komt plagen in een bange droom. Bij mij is dat meneer P. van wiskunde, die er een satanisch genoegen in schepte om de deur van het klaslokaal zachtjes voor je neus dicht te trekken als je pak ’m beet vijf seconden te laat de gang in kwam lopen. Of die, echt waar, niet accepteerde dat mijn klasgenootje niet voor haar proefwerk had kunnen leren omdat ze de dag ervoor haar vader had begraven. Geen excuus, die begrafenis was toch al vijf dagen van tevoren bekend? Nou dan had je best kunnen leren.

Maar er zijn ook mensen zoals mijn leraar Nederlands, meneer Schmidt, bij wie we mochten kamperen in zijn achtertuin en bij wie we dan Hints mochten spelen op het terras. Of meneer Rob van Soest, die, hij moet nu dik in de zestig zijn, nog steeds zingt in het lerarenbandje alsof hij Mick Jagger is.

Nu twee van mijn meisjes op de middelbare school zitten, krijg ik weer nieuwe iconen voorgeschoteld. Zoals meneer Obbeek van Frans, die de les begint met drie minuten meditatie en die trakteert op snoep als een leerling exact op drie minuten de stopwatch heeft ingedrukt. Diegene krijgt dan zijn pinpas mee en mag, de school ligt midden in Haarlem, snoep gaan kopen voor de hele klas. Ook is meneer Obbeek op TikTok te zien, waar hij grappige filmpjes maakt over dingen die leerlingen zeggen tijdens de Franse les. “Tu as? Zeg je nou tu aSSS? Mijn moeder is as!”

Terwijl ik dit schrijf, heb ik net mijn middelste meisje uitgezwaaid en gefilmd toen ze van ons parkje affietste. Over acht minuten heeft ze haar allereerste examen: Nederlands. Gisteravond keken we samen naar het Examenjournaal dat de NOS elke avond voor een bepaald examen uitzendt. Drie intens leuke leraren vertelden over de meest gemaakte fouten, over trucjes om de algehele gedachte van een stuk te kunnen vangen, hoe je bepaalde spelfouten voorkomt en welke vragen, de laatste twee dus scherp blijven tot het eind, de meeste punten opleveren. Docenten die gedreven zijn, die spreken over “mijn leerlingen” die straks, inmiddels over vier minuten, het examen in de zaal zullen maken en die vanavond hun antwoorden zullen delen zodat je een inschatting kunt maken van je eigen score.

Terwijl mijn dochter haar lunch probeerde te eten, het laatste wat je wilt is een rommelende maag tijdens een examen, kwam er een berichtje binnen in de klassenapp. Haar mentor. Een foto vanuit de gymzaal waar de tafels al helemaal waren ingericht voor het examen. Gisteravond had hij ook al een bericht gestuurd. Dat hij nog even langs zou komen in de gymzaal om zijn klas succes te wensen. En oh ja, of iedereen een half uur van tevoren kon komen, dan had je speling voor het geval je iets vergeten zou zijn. En tot slot: lekker slapen voor straks.

Van zulk soort berichten kan ik wel huilen. Leraren, ik weet dat jullie niet het makkelijkste vak hebben en dat jongvolwassenen niet altijd de loper uitrollen als jullie het klaslokaal binnentreden, maar weet alsjeblieft dat jullie bepalend en vormend kunnen zijn in het leven van jonge mensen. Denk aan Adele die Miss McDonald, haar lerares Engels, weer zag tijdens een van haar concerten en in tranen uitbarstte. Zij was de vrouw die haar had doen realiseren dat ze misschien wel iets heel bijzonders in zich had.

Dus lieve leraren, het is inmiddels 13:31 en jullie leerlingen zijn nu allemaal begonnen aan hun examen Nederlands. Weet je geliefd. Weet dat wij het over jullie zullen hebben. Vanavond, over vijf jaar en over twintig jaar tijdens de schoolreünie. Jullie doen ertoe. Niet een beetje, maar veel.

Waarvoor dank, heel veel dank.