Zolang ik Karen ken -vanaf de HBO- was ze een dromer. Een vrouw die geloofde in liefde op het eerste gezicht en trouw tot ‘de dood ons scheidt’. De teleurstelling en het verdriet toen haar, inmiddels ex-man Joep, haar verliet voor een tien jaar jongere blom waren enorm. Haar droom lag in duigen en daarmee was ze een illusie armer en een ervaring rijker.

Deel 1 gemist? Lees hem hier.

DEEL 2

Nog steeds zagen Karen en Floris elkaar. Maar niet meer zo geregeld als voorheen. Het had volgens mijn vriendin te maken met een complexe opdracht binnen de organisatie die de nodige aandacht verdiende. Hier werkte hij hard aan, samen met zijn vrouw die hij echt nodig had voor een succesvolle afronding. Karen moest begrijpen dat dit niet het moment was om aan te kondigen dat hij wilde scheiden. Floris wist zeker dat zijn vrouw dan woest de handdoek in de zakelijke ring zou gooien met alle gevolgen van dien. ‘Niet leuk, wel begrijpelijk’, suste Karen Floris’ beweegredenen.

Financiële rompslomp

Ik beaamde het, maar kon niet nalaten haar te waarschuwen voor nog meer beweegredenen. ‘Het wordt nog een flinke kluif voor hem’, voorspelde ik. ‘Want, naast de zaak moet je ook niet de reactie van een veertienjarige tweeling onderschatten. En wat dacht je van Floris’ ouders die al jaren mogen rekenen op de mantelzorg van hun schoondochter? Bovendien komt er een bak financiële rompslomp bij een scheiding kijken. Dat is normaliter al zo, maar wanneer er sprake is van aandeelhouderschap binnen een bedrijf, kan ‘jouw’ Floris zijn borst wel nat maken.’ Dit zag ik absoluut verkeerd, volgens Karen. ‘Jij weet niet hoé diep het zit tussen ons Lot! Ik ben ervan overtuigd, dat als je hem ontmoet, ook jij zult beamen dat Floris en ik -tegen alles wat ons nog te wachten staat- opgewassen zijn.

Kennismaking gepland

‘Nou, in dat geval zijn jullie van harte uitgenodigd bij mij thuis. Dan kook ik en maken we er een gezellige avond van. Ik ben wel benieuwd.’ Mijn vriendin vond het een steengoed idee en knuffelde me blij. De vrijdag erop zouden zij en Floris elkaar weer zien en Karen was van mening dat hij net zo enthousiast op het etentje bij mij zou reageren als zij. Floris had zelfs al eens aangegeven mij graag te willen ontmoeten.

Bar onder gespuugd

Dat liep net even anders, op het laatste moment. En dat had te maken met een verdrietige gebeurtenis. Althans, verdrietig, in mijn optiek viel het nog wel mee. Maar Floris dacht er anders over. Eén van de puberzoons was na school de kroeg ingedoken en had teveel gedronken. Het bier, in combinatie met een vette hap, maakten dat hij de bar had onder gespuugd en door Floris opgehaald moest worden. ‘Het spijt me echt Lot, maar hierdoor moeten we ons etentje cancelen.’ Floris’ vrouw vond dat haar man deze avond maar thuis moest werken en niet op de ‘zaak’, omdat hun zoon knap slecht was.

Felle reactie

‘Nou nou, hoe erg kan het zijn?’ reageerde ik. ‘Het is een gezonde puberkwaal hooren is zijn vrouw niet thuis dan?’ Karen nam het fel voor Floris op. Zijn zoon was echt beroerd en het ‘ijskonijn’ moest opdraven om haar schoonouders klaar te maken voor de nacht.

‘Ik vind de term ijskonijn best heftig’, gaf ik aan. ‘Voor iemand die zich zo inzet; het gezin, de zaak, de mantelzorg. Het is niet niks, eerder lijkt ze me een alleskunner. Bovendien, wanneer iemand zich zo liefdevol inzet voor schoonouders en zich een bezorgde moeder toont, dan lijkt me dat pure rijkdom.’

Pure armoe

Karen onderbrak me; ‘Dat kun jij dan wel vinden Lot, maar wanneer er tussen twee echtelieden totaal geen sprake meer is van intimiteit én van goede gesprekken, waar is dan de relatie nog op gestoeld? Dat is in mijn optiek armoe!’ Ze was het duidelijk niet met me eens en verweet me mijn gebrek aan inlevingsvermogen. Met een zwak excuus voor mijn inspanningen achter het fornuis hing Karen verongelijkt op. Haar tijd zou nog wel komen. Dacht ze.

Volwassen vrouw

Het leek me beter dat ik het onderwerp ‘Floris’ voorlopig liet rusten. Het laatste wat ik wilde was ruzie met Karen, omdat ik van haar hou. Bovendien is ze een volwassen vrouw. Uiteindelijk zou de tijd vanzelf leren of haar droom -samen met Floris oud worden- werkelijkheid werd.

Zware beroerte

Karen modderde door. Dat gaf ze ook toe, in een app die ik van haar kreeg terwijl ik op een seminar was in München. Nu was het haar schoonmoeder die roet in het eten gooide. Ze was getroffen door een zware beroerte en was er slecht aan toe. Zo slecht dat Floris en zijn vrouw samen bij haar waakten en zich ontfermden over hun verdrietige (schoon)vader. Wanneer deze nare situatie achter de rug was, zou Floris doorpakken. Dat had hij Karen met zijn hand op het hart beloofd. ‘Sterkte’, mompelde ik cynisch, bij het lezen van het bericht.

Huilend aan de telefoon

Dat ‘sterkte’ bleek ze nodig te hebben. Want nog geen twee weken erna belde ze me huilend op. De moeder van Floris had het leven gelaten. Deze gebeurtenis maakte dat Floris met Karen wilde praten. In de vaste veronderstelling dat nu eindelijk haar tijd zou komen, had ze hem medelevend opgevangen. Met ondertussen een jubelend hart.

De kop gekost

Dat jubelen verging mijn vriendin snel. Tijdens de waaksessies en de dagen rondom de uitvaart waren Floris en zijn vrouw weer naar elkaar toegegroeid. Zei hij. Floris was zich er steeds meer bewust van geworden dat hij toch nog diepe gevoelens voor zijn vrouw koesterde. En enorm veel respect voor d’r had. Natuurlijk hadden hij en Karen een fantastische tijd beleefd en daar was hij haar ook heel dankbaar voor. Maar, meer dan een second love zat er volgens hem niet in. Of eigenlijk helemaal niet meer. Want Floris had gehoor gegeven aan de wens van zijn vrouw om samen in relatietherapie te gaan. Omdat ze wilde knokken voor hun huwelijk. Beiden waren ze het erover eens dat hun drukke leven, het langs elkaar heen rennen, hen de kop had gekost. Dat moest niet de bedoeling zijn.

Nooit meer een getrouwde man!

Het speet Floris enorm voor Karen, maar voor hem hield het op. ‘Je had het bij het rechte eind Lot’, gaf Karen intens verdrietig toe. Natuurlijk liet ik na door ‘zie je wel’, te zeggen. In plaats daarvan liet ik mijn werk voor wat het was en troostte haar met een mooie wijn. ‘Nooit meer een getrouwde man’, daar was mijn vriendin van overtuigd. ‘Een wijs besluit’, vond ik.