‘Ik had er al ontelbare uren therapie opzitten. Sessies waarin ik gaandeweg inzicht had gekregen in mijn jeugd, mezelf en mijn agressieve, gewelddadige moeder. De trauma’s die ik had opgelopen waren diepgeworteld. Hoewel die nooit helemaal zullen slijten, zijn ze inmiddels wel leefbaar geworden en kan ik als een redelijk functionerend mens door het leven. Dat was lange tijd wel anders. Ik was depressief, agressief, wantrouwend, gestrests, eenzaam en angstig. School lukte niet, vriendschappen hielden geen stand, mijn moeder was buiten beeld geraakt en verdere familie was er niet of liet het afweten. Ik belandde in de jeugdzorg. Het klassieke verhaal van van het ene naar het andere pleeggezin en uiteindelijk een instelling waar het zo mogelijk nog erger was.
Op mijn zeventiende, net voordat ik op eigen benen zou moeten staan omdat ik op het punt stond volwassen te worden, stortte ik finaal in. Ik draaide door, was psychotisch, suïcidaal en een gevaar voor mezelf en mijn omgeving – zoals dat heet. Ik werd opgenomen. Kwam in een gesloten inrichting waar ik eerst op medicatie werd gezet en later, toen ik enigszins tot bedaren was gekomen, een therapeut kreeg toegewezen. Ik had een waanzinnige klik en een waanzinnige mazzel met deze vrouw. Ze was de eerste die ooit naar me luisterde, de eerste die me begreep, de eerste die me vertelde dat ik een goed mens was. Zij zorgde ervoor dat ik me beter ging voelen en anders naar mezelf ging kijken. En toen ik uit de kliniek ontslagen werd, zorgde ze ervoor dat ik niet aan mijn lot overgelaten zou worden en dat er een andere therapeut aan me werd toegewezen: ook een vrouw waarmee ik goed door een deur kon en die ik vertrouwde.
Ik ben bijna veertig nu en heb geluk gehad. Waar ik vandaan kom is een wereld van verschil met waar ik mocht landen. Ik heb een baan, een etage, een leuke vriend en een paar vriendinnen. Alleen geen kinderen. Heel bewust overigens omdat ik het niet aandurf om eraan te beginnen. Het is een gegeven dat veel kinderen die zelf mishandeld werden, later in datzelfde patroon vervallen als ze zelf kinderen krijgen. Bij mijn moeder was dat overigens niet anders want ook zij was als kind ernstig verwaarloosd, misbruikt en mishandeld. Dat was bij haar thuis de norm. Voor haar werd het een aanvaardbare manier om met frustratie en macht om te gaan. Ze leerde nooit dat opvoeden ook op een positieve manier kan, had geen gereedschap om met lastige situaties om te gaanen verviel in wat ze kende. Zeker als ze moe was of gespannen, kon het ernstig uit de hand lopen.
De laatste therapeut die ik had, toen ik veel rotzooi bij mezelf inmiddels had op weten te ruimen, hield me voor dat echt niet alle mishandelde kinderen zelf mishandelende ouders worden< Met steun van anderen zou het heel goed mogelijk zijn dat patroon te doorbreken. Maar ik heb het er nooit op durven te wagen. De laatste keer dat ik mijn moeder sprak vertelde ze dat ze zich heilig had voorgenomen om niet te doen wat haar als kind was overkomen. Ze wist niet goed waar haar voornemen was gestrand en wat daar de aanleiding voor was geweest. Ze wist zich nog wel te herinneren dat ze telkens spijt had als het uit de hand was gelopen, maar dat dat nooit een garantie was gebleken op ‘genezing’ zoals ze dat noemde. Na de eerste keer was het hek meteen van de damen was er geen weg terug meer geweest. Daarom koos ik ervoor om een eventuele eerste keer uit te sluiten en niet aan kinderen te beginnen.’
Sabine’s naam is gefingeerd. Haar echte naam is bekend bij de redactie.
Er is veel over te vertellen, over moeders en dochters. Daarom hebben we er een reeks van gemaakt waarin elke week andere moeders en/of dochters aan het woord komen. Allemaal met relaties waar we ons aan kunnen spiegelen, in kunnen verdiepen, over kunnen verbazen, van kunnen genieten en van kunnen leren.
Heb jij een moeder/dochter verhaal dat je wilt delen? Dat kan ook anoniem. Als je mailt naar info@franska.nl onder vermelding van ‘moeders en dochters’ nemen wij contact met je op.
