‘Ik keek naar het flesje in zijn hand en toen naar hem’

‘Hier, voor jou.’

Ik keek naar het flesje in zijn hand en toen naar hem. Weleda. Een flesje olie. Zonder cadeaupapier.

‘Voor mij?’

‘Ja. Je zei toch dat je die zo lekker vindt?’

Dat klopte. Ik vind die olie inderdaad super lekker. Ik gebruik hem regelmatig en had er volgens mij ook weleens iets over gezegd. Maar toch voelde dit moment een beetje vreemd. Want sinds wanneer is iets wat je normaal gesproken zelf bij de drogist uit het schap pakt ineens een cadeau?

Ik pakte het flesje aan en zei natuurlijk dankjewel. Wat moet je anders? Je gaat ook niet met een gezicht als een oorwurm staan kijken omdat iemand iets voor je heeft gekocht. Maar ondertussen schoot er van alles door mijn hoofd. Had hij dit nou echt als cadeau bedacht? Was hij speciaal voor mij naar de winkel gegaan? Had hij er nog even over nagedacht? En vooral: waarom zat er geen papiertje omheen?

Dat laatste vond ik misschien nog wel het meest wonderlijk.

Niet omdat ik zo nodig een ingewikkeld ingepakt cadeau verwacht. Integendeel. Ik hoef geen enorme strik, een kaart met een gedicht en drie lagen vloeipapier. Maar een klein stukje cadeaupapier doet toch iets. Dan weet je: hier heeft iemand even over nagedacht. Dit is niet zomaar iets dat toevallig mee naar huis is gekomen.

Want dat was mijn eerste gedachte toen ik het flesje zag: had hij dit gewoon meegenomen omdat hij toch in de winkel was?

‘Wanneer heb je die gekocht?’ vroeg ik.

‘Vandaag.’

‘En je hebt hem speciaal voor mij gekocht?’

Hij keek me een beetje verbaasd aan.

‘Ja. Natuurlijk.’

En daar zat ik dan met mijn flesje Weleda.

Het gekke is dat mannen en vrouwen volgens mij soms een totaal andere definitie van een cadeau hebben. Als ik voor mijn man iets koop, probeer ik meestal iets te bedenken waarvan ik weet dat hij het leuk vindt, maar waar hij niet zomaar zelf aan zou denken. Ik zoek even. Ik kijk of er iets bijzonders is. En ja, als het even kan pak ik het in.

Mijn man doet dat anders.

Die redeneert praktisch.

Hij weet dat ik die olie lekker vind, ziet hem in de winkel staan en denkt waarschijnlijk: leuk voor haar. Meenemen. Klaar.

Waar ik vervolgens denk: maar waar is de verrassing?

En dit is niet de eerste keer dat zoiets gebeurt.

Een paar jaar geleden kreeg ik voor mijn verjaardag iets voor in huis. Heel mooi hoor, daar niet van. Maar het stond al een tijdje op mijn verlanglijstje en ik had het uiteindelijk zelf besteld. Toen mijn man het cadeau gaf, zei hij trots: ‘Je wilde dit toch zo graag?’

Ja.

Dat wilde ik.

Maar dat was nou juist het probleem.

Het was meer een bestelling dan een cadeau.

Ik weet ook wel dat ik misschien ingewikkelder in elkaar zit dan noodzakelijk is. Want wat wil je nou eigenlijk? Iemand koopt iets waarvan hij weet dat je het graag gebruikt en vervolgens is het weer niet goed omdat het niet mooi is ingepakt.

Maar ik denk dat het daar niet helemaal om gaat.

Een cadeau hoeft van mij helemaal niet duur te zijn. Het hoeft ook niet groot te zijn. Ik kan juist heel blij worden van iets kleins. Een boek dat iemand speciaal voor mij heeft uitgezocht. Mijn favoriete chocolade. Een bos bloemen. Een tijdschrift waarvan iemand weet dat ik het leuk vind. Zelfs een flesje olie dus.

Maar dan wil ik wel het gevoel hebben dat iemand dacht: dit is voor haar.

En misschien is dat precies wat mijn man met die Weleda-olie ook dacht.

Dat realiseerde ik me toen ik het flesje later in de badkamer zette. Hij had namelijk wel onthouden dat ik die olie lekker vind. Hij had hem niet voor zichzelf gekocht. Hij had hem ook niet zomaar in het winkelmandje gegooid omdat er toevallig een aanbieding was. Hij had hem meegenomen omdat hij aan mij dacht.

Alleen had hij blijkbaar nog nooit stilgestaan bij het verschil tussen iets voor iemand kopen en een cadeau geven.

Dat verschil zit soms in iets heel kleins.

Zoals cadeaupapier.

En die olie? Die gebruik ik natuurlijk gewoon. Want lekker is echt wel.

Maar de volgende keer mag er van mij best een strik omheen.