Het was zo’n gesprek dat vanzelf ontstaat. Ik vertelde een collega over een dorpje waar ik vlakbij woon. Echt klein. Zo’n plek waar je doorheen fietst voordat je doorhebt dat je er al was. Geen winkels, nauwelijks straatnamen en vooral veel stilte. Het soort dorp dat je alleen kent als je er in de buurt woont.

Mijn collega herkende het meteen. Zij woonde ook vlak bij zo’n dorpje, vertelde ze. En toen zei ze, bijna achteloos:
“Dat dorp heet trouwens Sexbierum.”

Er viel een korte stilte.
En toen gingen we lachen hoor. Hardop, zonder enige schaamte. Want hoe volwassen je ook denkt te zijn, sommige woorden blijven gewoon grappig.

Uiteraard pakten we onze telefoons erbij. Want dit móést een verhaal hebben. Alleen bleek dat verhaal een stuk braver dan gehoopt. Sexbierum heeft niets met seks te maken, maar is vernoemd naar paus Sixtus II. Het tweede deel komt van het Oudfriese bêre, wat ‘huis’ of ‘schuur’ betekent. Sexbierum is dus letterlijk: de huizen van Sixtus. Ontnuchterend, maar tegen die tijd waren we al verkocht.

En toen dachten we: als één plaatsnaam al zo’n gesprek oplevert, wat ligt er dan nog meer op de kaart?

Zo kwamen we uit bij Rectum, wat geen lichaamsdeel is maar een oude woonplaatsnaam in Twente. Poepershoek blijkt te verwijzen naar Duitse seizoensarbeiders uit de achttiende eeuw. Waspik was ooit gewoon een modderige doorwaadbare plek, en Pikveld dankt zijn naam aan taaie veengrond.

Ook Kuttingen in Limburg klinkt spannender dan het is: het dorp is genoemd naar ene Cotto. En Rukven? Dat lag bij een ruig ven, niet bij wat je misschien denkt. Zelfs Goor blijkt keurig: het betekent simpelweg moerassige bosgrond.

Conclusie: Nederlandse plaatsnamen zijn vaak minder pikant dan ze klinken, maar ze zorgen wel voor verrassend veel plezier. En Sexbierum? Dat blijft een naam die gesprekken op gang brengt. Zeker tijdens een koffiepauze.

Quest.nl