Aaah, de jaren zeventig. Toen was mijn leven nog heel erg overzichtelijk. Naar school, buitenspelen en naar blokfluitles. En dat allemaal in een heel klein dorp bijna op de Belgische grens. Ik mocht gewoon nog snoepen van de tandarts, mijn moeder rookte na het eten een mentholsigaretje die ik gewoon voor haar kocht bij de buurtsuper om de hoek en ik zat zonder autogordel op de achterbank van de auto van mijn vader. Op woensdagmiddag was er een kinderuurtje op televisie en zat ik ademloos te kijken naar De Berenboot en Kunt u mij de weg naar Hamelen vertellen, mijnheer? En als mijn broer en ik op vrijdagavond op mochtenblijven om te kijken naar Chiel Montagne’s Op Volle Toeren en dan mee te zingen met het Smurfenlied, kregen we bij hoge uitzondering een schaaltje paprikachips en een glaasje Raak limonade. Uit een groene fles met een geribbelde oranje dop.
Urenlang speelden we buiten. De enige regel was dat mijn moeder wist bij welk vriendje we waren en dat we om zes uur thuis moesten zijn. Geen helm op bij het fietsen of rolschaatsen. Nul toezicht in de speeltuin. Voor een kwartje kon je snoepgoed in allerlei kleuren kopen in de kantine van het zwembad. Knettersuiker, lollies, salmiak in een rietje of, mijn favoriet, blauw eetpapier. En als je viel had je maar beter op moeten letten. De keren dat ik met kapotte knieën thuis ben gekomen zijn niet te tellen.
Anno 2025 ziet de wereld voor kinderen er toch heel anders uit. Ze zitten de hele dag binnen achter een tablet, mogen alleen in de speeltuin als er rubberen tegels liggen en snoep en limonade zijn zwaar verboden door de suikerpolitie. Ze zien er steeds meer uit als kleine volwassenen, met de miniversie van de kleding van de catwalks. Hoe anders was dat in de jaren zeventig.
Kijk, dit ben ik als 6-jarige op de schoolfoto. In mijn lievelingsjurk van Holly Hobbie. Zoals je ziet, heb ik zelf mijn pony geknipt. Dat vond mijn moeder iets minder geslaagd. May is op deze schoolfoto nog maar een kleutertje van vier. Maar wel helemaal hip met de lange puntkraagjes van haar blouse. En dat kleine koppie met haar afgezakte kniekousjes is onze salesdirector Danielle.
Mijn moeder was nogal creatief en maakte bijna al de kleren van mijn broer en mij van stof die ze overhad als ze een jurk of rok voor zichzelf naaide. Zelfs mijn Barbie had een matching outfit. Ik had maillots in alle kleuren van de regenboog, vaak met gestopte plekken op de knieën omdat ik weer eens gevallen was tijdens het rolschaatsen en mijn moeder die dingen gewoon repareerde, in plaats van nieuwe kocht. En hoe meer polyester hoe meer vreugd. Ik denk dat mijn jurkjes van toen meteen in de fik zouden vliegen als je er per ongeluk een lucifer bij zou houden.
Ik heb nog meer leuke plaatjes voor je gevonden. Herkenbaar allemaal? Wat liet jouw moeder jou naar school dragen in de jaren 70?
Dit bericht op Instagram bekijken
