Soms belandt een spel bijna terloops op tafel. Iemand schuift een doos naar voren, iemand anders zucht alvast dat hij “niet zo goed is in spelletjes”, en voor je het weet zit je er middenin. Zo ging het bij ons op kerstavond met Hitster. Geen grootse verwachtingen, geen luid enthousiasme. En misschien juist daarom werkte het zo goed.
Hitster is zo’n spel dat zich niet meteen laat uitleggen in één zin. Het draait om muziek, ja, maar niet op de manier waarop je denkt. Je hoeft geen fanatieke muziekkenner te zijn, geen wandelende Spotify Wrapped, geen mens die jaartallen uit zijn hoofd kan opdreunen. Sterker nog: het spel is er bijzonder goed in om je die illusie voorzichtig maar beslist af te nemen.
Ik meende oprecht dat ik behoorlijk wat wist. Jaren, decennia, stijlen, dat gevoel dat je hebt als een nummer begint en je denkt: ja hoor, dit weet ik wel. Maar aan tafel bleek hoe verraderlijk dat is. Een liedje dat in mijn hoofd onmiskenbaar “jaren negentig” was, bleek ouder. Of juist nieuwer. Het leverde verbazing op, gegniffel, en af en toe een kleine identiteitscrisis. Blijkbaar is muziekgeheugen iets heel anders dan kennis.
Wat Hitster leuk maakt, is dat het spel niemand buitensluit. Jong, oud, fanatiek of afwachtend: iedereen doet mee. Niet omdat het moet, maar omdat het vanzelf gebeurt. Er wordt gelachen om verkeerde antwoorden, er wordt gediscussieerd over herinneringen (“dit draaide mijn moeder altijd!”), en ondertussen leer je ongemerkt bij. Over muziek, over tijd, maar ook over hoe verschillend mensen dezelfde liedjes ervaren.
Wat ook prettig is: het is zeker geen spel dat alleen voor jongeren bedoeld is. Integendeel. Juist de mix van generaties maakt het interessant. Aan onze tafel werd duidelijk dat kennis en beleving niet altijd samen oplopen. Waar de één de artiest herkent, weet de ander precies waar hij was toen het nummer voor het eerst op de radio kwam. En beide dingen zijn waardevol.
Daarbij komt dat Hitster in verschillende versies bestaat. Dat klinkt misschien als een detail, maar het maakt het spel toegankelijker. Je kunt kiezen wat bij je past, wat aansluit bij je gezelschap. Het voelt daardoor minder vastomlijnd, minder “zo moet het”, en meer als iets dat je naar je eigen avond kunt vormen.
Hitster is geen spel dat schreeuwt om aandacht. Het doet niet alsof het je leven gaat veranderen. Maar het schuift zich rustig je avond binnen en blijkt dan verrassend goed gezelschap. Voor wie denkt alles al te weten over muziek, en voor wie dat juist helemaal niet denkt. Misschien juist daarom.
Beeld: Hitster
