‘Er was geen twijfel over mogelijk dat mijn moeder de allerbeste en meest toegewijde oppas oma ever zou worden. Ik had mijn kop er zelfs op durven verwedden, zo zeker was ik daarvan. Want mijn moeder was altijd stapelgek met kinderen. Alle kinderen uit de buurt liepen weg met haar en toen de dochter van een vriendin van haar een huilbaby kreeg bood ze aan om af en toe een uurtje bij te springen om de moeder een beetje te ontlasten. Wat niemand lukte, lukte haar wel: de huilbaby vleide zich in haar armen, stopte met huilen en ging slapen.

Op de dag dat ik wist dat ik zwanger was belde ik haar als eerste op om te zeggen dat ze oma werd en daar reageerde ze geëmotioneerd en hartstikke blij op. ‘Je maakt me gelukkig kind!’ zei ze. Al heel snel daarna bracht ik het onderwerp ‘oppassen’ ter sprake. Hoeveel dagen wilde ze eigenlijk oppassen, vroeg ik me af. Haar reactie sloeg bij me in als een bom. Natuurlijk vond ze het een feest om op haar kleinkind op te passen, zei ze. Alleen – en daar had ze heel goed over nagedacht – een vaste dag wilde ze niet. Als het zo uitkwam wilde ze misschien wel zelfs een hele week oppassen, maar als het niet uitkwam wilde ze haar handen vrij hebben en de tijd aan zichzelf.

Ook als dat betekende dat ik op zoek moest naar andere opvang? Want mijn man en ik zouden allebei één dag in de week minder gaan werken, maar dat betekende nog steeds dat we drie dagen opvang moesten regelen. Stiekem had ik er al rekening mee gehouden dat mijn moeder twee dagen voor haar rekening zou nemen en dat er dan één dag zou overblijven voor de kinderopvang. Het leek me voor de ontwikkeling hartstikke goed om ook een dag op te trekken met andere kindjes en in het ritme van een crèche mee te moeten lopen. Maar dit veranderde alles.

Wist ze het zeker? Haar antwoord was dat ze het inderdaad heel zeker wist. Ze hoopte dat ze kon bijspringen als het kindje eens ziek zou zijn en thuis moest blijven. Of als mijn man en ik eens met z’n tweetjes een weekend wegwilden of een korte vakantie zonder kind wilden. ‘Geloof me nou maar. Er komen echt zat dagen dat ik zal oppassen en als ik je kan helpen als je me nodig hebt, dan zal ik altijd voor je klaarstaan. Maar een vaste dag of vaste dagen vind ik te veel beslag leggen op mijn eigen leven. Net nu ik in de leeftijd kom dat ik meer vrijheid heb en niet meer hoef te werken, wil ik me niet weer vastleggen en verplichtingen aangaan.’

Ik had er echt wel even voor nodig om haar reactie te laten landen. Maar als ik heel eerlijk ben kan ik me er wel iets bij voorstellen. Alleen had ik deze nooit zien aankomen.’

Myrthe ’s naam is gefingeerd. Haar echte naam is bekend bij de redactie.

Er is veel over te vertellen, over moeders en dochters. Daarom hebben we er een reeks van gemaakt waarin elke week andere moeders en/of dochters aan het woord komen. Allemaal met relaties waar we ons aan kunnen spiegelen, in kunnen verdiepen, over kunnen verbazen, van kunnen genieten en van kunnen leren.

Heb jij een moeder/dochter verhaal dat je wilt delen? Dat kan ook anoniem. Als je mailt naar info@franska.nl onder vermelding van ‘moeders en dochters’ nemen wij contact met je op.