Mijn vriendin negeert mijn betaalverzoek

 

 

Natasja leert tijdens een cursus Janneke kennen. Er ontstaat een voorzichtige vriendschap tot ze samen ergens naartoe gaan…

 

 

‘Als ik op mijn telefoon kijk zie ik dat Janneke het door mij gestuurde betaalverzoek nog steeds niet heeft betaald. Inmiddels is het acht dagen geleden dat ik het aan haar heb gestuurd. Ik merk aan mezelf dat ik het heel erg irritant vind, dat het voelt alsof ik om mijn geld moet vragen.

 
Toen ik twee jaar geleden een cursus Frans deed zat Janneke naast me in de klas. Een leuke vrouw waar ik meteen een goede klik mee had. Ze heeft een geweldig gevoel voor humor en het leek meteen alsof ik net als vroeger een goede schoolvriendin had gevonden. Zo zetten we tijdens de les vaak de boel op stelten. Er groeide een voorzichtige vriendschap en op een gegeven moment vroeg ik of ze het leuk vond om eens een keer buiten de les wat te doen.

 
We spraken af om een tentoonstelling te bezoeken en daarna samen te gaan lunchen. We hadden een heel leuke middag en aan het einde van de lunch betaalde ik gedachteloos de rekening. Eerlijk gezegd had ik wel verwacht dat Janneke zou vragen of ik haar een Tikkie zou sturen voor de helft van het bedrag, maar dat deed ze niet. Met drie dikke zoenen en een ‘dankjewel voor de heerlijke lunch’ nam ze afscheid. Ik besteedde er verder niet veel aandacht aan, want ik ging ervan uit dat ze de volgende keer wel zou betalen.

 
Maar toen we na afloop van de Franse les een keer ergens iets gingen drinken gebeurde hetzelfde. Dat vond ik eigenlijk wel verwarrend. Janneke heeft een goede baan en voor zover ik haar ken heeft ze het goed en is ze niet bepaald iemand die op een houtje zit te bijten. Ze ziet er ook altijd uit om door een ringetje te halen en vertelt vaak over fijne verre vakanties en de verbouwing van hun huis.

 
Door corona konden we de afgelopen maanden niet meer naar de cursus en hadden we af en toe contact via de app. Tot ze me twee weken geleden belde en vroeg of we weer eens wat konden afspreken. Het leek haar leuk om bij te praten en iets gezelligs te ondernemen.

 
We spraken af bij een hippe lunchtent in de stad en ik moet zeggen dat het echt heel leuk was om haar weer te zien. Omdat we elkaar zoveel te vertellen hadden gingen we van de lunch zo over naar de borrel en voor ik het in de gaten had was de middag om. Plotseling keek Janneke op haar horloge en zei ze dat meteen weg moest om iemand op te halen. Blijkbaar was ze helemaal de tijd vergeten en haastig trok ze haar jas aan en liep al gebarend dat ze me zou bellen naar buiten.

 
Omdat we de hele middag gezellig hadden gegeten en gedronken was het dit keer best een hoge rekening en daarom vond ik dat ik haar wel een Tikkie kon sturen voor de helft. Maar inmiddels is er een week voorbij en heeft ze me het geld nog steeds niet terugbetaald. Eigenlijk vind ik het best een lastige situatie. Want het gaat me niet echt om het geld, maar wel om de manier waarop ik blijkbaar steeds voor de rekening opdraai als ik samen met haar iets onderneem.

 
Volgens mij is het toch een ongeschreven regel dat je om en om betaalt als je samen wat doet? Of in ieder geval vraagt om een Tikkie zodat je de ander niet voor het volle bedrag laat opdraaien. Ik vind het lastig om dit met Janneke bespreekbaar te maken want zo goed kennen we elkaar nog niet. Maar als ze de komende week nog steeds mijn betaalverzoek negeert weet ik niet of ik een volgende keer met haar wil afspreken.

 
Begrijp me niet verkeerd, ik ben absoluut niet krenterig, maar na een paar keer betalen lijkt het me niet meer dan logisch dat de ander ook eens de rekening pakt.’