Lieve moeder van Jeffrey en Emma,

Er staat iets ergs te gebeuren, maar je komt er wel overheen. Toen Klaas, de vader van je twee kinderen, jou dat appte, wist jij genoeg. Foute boel. Enorme dikke foute boel. Het bubelde al maanden, dat onbehaaglijke gevoel. Klaas was het niet eens met de breuk tussen jullie, hij wilde je terug, was ongelukkig.

Je vertrouwde het niet en belde de politie. Die hebben vast geprobeerd je te sussen, maar je persisteerde en ze zijn toch even langs het huis van Klaas gereden. Ik hoorde gisteren een woordvoeder van de politie zeggen dat ze nu nog niet kunnen bepalen of ze de juiste beslissing hebben genomen door toen niet in te grijpen. Ik was daar even stil van. Want dat huisbezoek op vrijdagavond, dat had het keerpunt kunnen zijn.

Klaas ging tanken. En gokken. Hij was zo lang weg dat Mirka, een vriendin van Klaas die op Jeffrey en Emma paste, ongerust belde. Ja, hij kwam eraan. En ze zouden naar Mc Donalds gaan. De kinderen moesten zo snel mogelijk de auto in.

Klaas had zoveel haast dat hij ze de tijd niet gunde om hun schoenen aan te trekken. Toen Mirka ze hun schoenen maar in de handen stopte en ze Klaas hoorde zeggen dat Jeffrey en Emma naar het paradijs gingen, voelde zij wat jij voelde.

Foute boel. Enorm dikke foute boel.

De rest weten we. Van de politie die Klaas’ huis doorzocht. Van de brief. Van de zoektocht. Van de vondst.

Je wist het al, maar je werd weggewapperd. Nog nooit zal je zo gewild hebben dat je ongelijk had. En nu moet je verder. Verder met een vrachtwagen vol verdriet.

May,