Ik ben een kind uit de zeventiger jaren, opgevoed door ouders die de emancipatie hoog in het vaandel hadden. Ze geloofden in antiautoritaire opvoeding en vonden dat een kind de kans moest krijgen om het leven zelf te ontdekken en zijn eigen fouten te maken. Daardoor viel er voor mij veel te kiezen, maar er was ook één ding dat altijd duidelijk was: ik moest een studie volgen en ervoor zorgen dat ik altijd voor mezelf zou kunnen zorgen.

Mijn moeder was voor haar tijd best vooruitstrevend en had als een van de weinigen van haar generatie altijd een bijna fulltime baan naast het gezin. Toen ik zelf een gezin begon, was het voor mij vanzelfsprekend dat ik mijn carrière zou combineren met het huishouden en onze kinderen.

Dat ik nu een dochter heb die, ondanks mijn voorbeeld, zo ongeëmancipeerd en conventioneel in het leven staat, had ik nooit voor mogelijk gehouden. Ze is bijna zestien en als alles meezit, is ze over een jaar of twee klaar met de middelbare school. Als ik haar vraag wat ze daarna wil doen, blijft ze altijd vaag. Ze houdt niet van ‘leren’, zegt ze, en een ingewikkelde studie ziet ze niet zitten. Ze wil iets ‘leuks’ gaan doen, wat voor haar vooral betekent ‘iets met mode of make-up’. En het beste komt nog: ze wil een man met veel geld, een paar kinderen, en lekker veel tijd voor zichzelf en haar gezin – dus zeker geen fulltime baan, en het liefst helemaal geen werk.

‘Een man met veel geld?’ vroeg ik haar. ‘Waarom zorg je niet gewoon zelf voor je eigen financiële onafhankelijkheid? Heb je er wel eens over nagedacht wat er gebeurt als die man er op een dag genoeg van heeft?’
Ze zei dat ze in ieder geval zeker weet dat ze nooit zo’n leven wil als ik heb, en dat ze er later wel voor haar man en kinderen wil zijn. Volgens mijn man draait ze vast wel bij. Ik heb daar mijn twijfels over. Want ik ben bang dat deze generatie weer teruggaat naar meer traditionele rolverdelingen. Stel je voor hoe die generaties vrouwen die voor onze rechten hebben gevochten zich nu omdraaien in hun graf. Waar zij voor vochten was vrijheid, en het is voor mij moeilijk te accepteren dat mijn dochter, juist haar generatie, deze verworvenheden bijna lijkt te negeren.