‘Vroeger waren we heel erg close. Ik ben gek op mijn jongere zus Wendy. Maar nu we ouder zijn geworden, zijn we steeds meer verschillend geworden. En dat blijkt: we hebben amper nog contact. En ja, er is ook ruzie.

Het begon eigenlijk allemaal toen Wendy haar eigen winkel opende. Ze zag het helemaal voor zich: ze was in de veertig en ging dan eindelijk voor zichzelf beginnen. Sieraden, kleding – hier lag haar passie. En dus opende ze haar zaakje in het dorp. Maar het liep stroef. De eerste jaren hield ze haar hoofd net boven water, maar het werd lastiger en lastiger om winst te blijven maken. Mensen kopen alleen nog maar online, hè. En dus vroeg ze op een dag aan mij en mijn man of ze geld mocht lenen. Tienduizend euro. Dat hebben wij op onze spaarrekening, dus ik wilde geen ‘nee’ zeggen. We lieten alles netjes op papier zetten, met regels over het terugbetalen. De winkel van Wendy ging toch failliet. Ze had alles geprobeerd, maar het lukte niet. Daarom ging ze weer in loondienst. Dat betaalde haar dagelijkste kosten, maar niet veel meer dan dat. Ze had gewoon geldproblemen en moest ons ook nog terugbetalen. Dat stond gewoon in het contract. Ik merkte dat onze band door het uitlenen van dit bedrag ingewikkelder werd. Ik wilde niet zeuren over dat geld, wij missen het ook niet. Maar ja, het moest gewoon van de wet. Dat hebben we zo geregeld en daar kon ik ook niets aan veranderen. Iets zakelijks werd dus iets persoonlijks.

Sindsdien is het contact verwaterd. We liepen al niet de deur bij elkaar plat, want zo dichtbij elkaar wonen we niet. Onze kinderen zijn ook geen match en verschillen net wat veel in leeftijd. Maar het geld dat we nog altijd niet volledig terug hebben, maakt mij niet eens meer uit. Het gaat me om haar houding tegenover ons. We probeerden haar te helpen, maar soms lopen dingen anders. Ik vind het lastig voor haar, zeker omdat ik geen geldproblemen heb en haar faillissement dus niet herken. Maar we zijn te ver uit elkaar gegroeid om hier nog makkelijk overheen te stappen. Eigenlijk was dit geld-gedoe de druppel. 

We hadden al weinig contact en weinig met elkaar te bespreken. Wen is een echte dromer, een creatieveling. Ze zweeft maar door het leven en denkt altijd maar dat alles goedkomt. Maar zo ben ik niet. Ik ben praktisch, iemand die het gewoon doet. En daarom heb ik ook mijn zaken goed op orde. Mijn huwelijk is goed, mijn kinderen studeren keurig. Ja, sorry: ik kan er niets anders van maken. Bij haar is het altijd chaos. Gedoe over geld, maar ook over de kinderen die hun school niet afmaken, die stoute dingen uitvreten. Het is moeilijk om als zussen een warme band te hebben als alles in onze levens verschillen.

Dus: ik denk dat ik haar pas weer spreek als we samen naar de begrafenis van onze moeder moeten. Ik vind het ook niet zo erg, al doet het me soms verdriet, natuurlijk. Zeker als ik foto’s van vroeger zie: ooit waren we dikke vriendinnen. Zo zie je maar dat het niet altijd makkelijker wordt met de tijd. Het komt nooit meer goed en daar moet ik vrede mee hebben.’