Ik word een beetje wiebelig van de broodtrommeltjes die kinderen meekrijgen naar school. De perfectie druipt eraf. Waar is de pure chaos, wanorde en mayhem die ik vroeger openmaakte bij de lunch?

In de brooddoos van tegenwoordig zitten gesculpte worteltjes, in blokjes gesneden komkommertjes, brood ontdaan van korstjes en niet te vergeten: het trosje druiven on the side. Mensen, wát is er gebeurd met de good old brooddoos? Zo’n plastic bak waarvan één van de klemmetjes nooit lekker werkte? Waar geen vakjes in zaten om het boterhammeke met militaire precisie op de plek te houden? Waar je op hoop van zegen een overgebleven snoepje tussen de sneetjes vond? Op een goede dag misschien een kleffig doosje rozijnen. En ammenooit niet een post-it van je moeder, want daar had ze helemaal geen tijd voor.

Esthetische boel

In de tijd dat ík met een brooddoos richting school ging mocht ik van geluk spreken als mijn boterham met pindakaas het in dat donkere trommeltje niet stiekem te gezellig had met mijn sneetje grillworst. Met een beetje pech at ik tussen de middag bij het overblijven een vreemde combinatie van worst, pindakaas, brood én boter. Ik weet nu ook ineens hoe de satéworst ooit is ontstaan. Dat was gewoon een slager in de dop, die net wat te hard met het trommeltje schudde onderweg naar school en daar per abuis de variant ontdekte. Voor later.

Op Instagram buitelt het ene perfecte broodtrommeltje over het andere esthetisch verantwoorde brooddoosje. Zo’n doos heeft tegenwoordig dus vakjes. Ik begrijp ergens nog wel dat dit handig is, maar in die vakjes speelt zich van alles af. Zo zag ik deze week een vakje gevuld met tomaatjes én aardbeitjes. Zo’n kind krijgt toch de schrik van zijn leven als-ie ineens de tandjes in een aardbei zet, terwijl je een tomaat verwacht? Het esthetische trommeltje bevat dus ook standaard een trosje druiven. Dat is er niet gewoon in geplempt. Nee, nee. Het ligt er op beeld bij alsof het een borrelplank met goede wijn moet decoreren. Mensen, het is een bróóddoos. Bestemd voor brood, het liefst een beetje door elkaar geschommeld onder het wandelen. Zo hoort dat.

Bammetje pindakaas

Aan de binnenkant van het deksel ontbreekt bij zo’n trommeltje ook nooit een klein gekleurd briefje van papa of mama. Om Luna of Siep een grandioze dag op school te wensen. Ik vermoed dat deze briefjes vooral geschreven worden om te laten zien op Instagram, want Siepje kan nog helemaal niet lezen. Het briefje gaat daardoor vermoedelijk ook weer ongelezen retour naar huis, samen met de druiven. Want het smaakpalet van de vierjarige vond dat toch net wat te zuur allemaal.

Ik pleit voor de terugkeer van een boterham met pindakaas in een net iets te grote doos. De kaas die gezellig van de sneetjes afschuift, waar zoet dat zich genadeloos mixt met hartig en dat een kind dan even zuchtend de boel moet herschikken voor het de tanden in het bammetje zet. En als je er dan op een dag wel een keer een doos smarties in mikt, dán ben je pas de moeder of vader van de eeuw.