Met het nieuws dat Joost Prinsen overleden is op 83-jarige leeftijd, stokt even je adem. Joost, met zijn warmte, zijn karakterkop en die onmiskenbare stem, was een baken van herkenning op televisie en in het theater.

Joost schreef, dichtte, las voor. Hij was de stem van talloze luisterboeken en gaf zijn warme, dragende toon aan menig animatiefiguur. Maar bovenal schreef hij over het leven. Over ouder worden, over verlies, over zijn grote liefde Emma die in 2020 overleed. Zijn boek Na Emma raakte vele harten.

Joost verloor zijn vrouw Emma na een huwelijk van bijna vijftig jaar. Zijn rouw was voelbaar, tastbaar, maar nooit sentimenteel. Later vond hij een nieuw soort liefde bij Noraly Beyer. Geen vervanging, maar wel weer verbinding. Zoals hij zelf zei: ‘Je kunt liefde niet vergelijken. Maar je kunt het wél opnieuw ervaren.’

Wat hem zo bijzonder maakte? Hij was van alles een beetje: klassiek zonder oubollig te worden, serieus maar nooit zwaar. En altijd in pak, met das. Zelfs toen het al lang niet meer hoefde. Een heer, zoals we die steeds minder zien. Iemand bij wie je het gevoel kreeg: het komt wel goed, als Joost erbij is.

Joost Prinsen is overleden, maar zijn erfenis leeft voort. In de vele kinderen die opgroeiden met zijn personages, in de boeken op ons nachtkastje, in de herinneringen aan zijn voordrachten, zijn verhalen, zijn rust. En die stem… die zal nog lang nadreunen.