Lieve Joep Wennemars,
Joep, Joep, Joep, Joep. We zaten allemaal klaar om 19:00 uur. Nou ja, we zaten om 18:00 uur al klaar, maar toen schaatste jij nog niet. Rond 19:00 uur werd het echt spannend. Ik raffelde het voorleesverhaaltje voor mijn dochter af, bepaalde zinnen overslaand op zo’n manier dat ze het net niet in de gaten had, en daarna kon ik haar goddank ook motiveren om mee te kijken naar het schaatsen. Want hier ging iets bijzonders gebeuren. Ik wees naar je vader en vertelde dat hij brons won tijdens de Olympische Spelen in 2006 in Turijn. Hoe bijzonder was dat? En ik spotte je moeder, die was vroeger presentatrice op televisie, zo vertelde ik. Mijn vriendin Hanneke heeft nog met haar gewerkt. En daar was jij. Een bonk kracht. Ik geloof in gestapeld talent. De genen van je vader, de toewijding van je moeder, zijn lessen zullen doorleven in jou en die andere 90% heb je allemaal, sinds je op je vierde achter een loopfiets op het ijs stond, alles zelf hebt gedaan. Vandaag ging het gebeuren. Vandaag. Niet gisteren of morgen, nu. Het startsignaal klonk, je was goed weg. Heel goed. Je tikte de 60 kilometer per uur aan, je was sneller dan Kjeld Nuis en toen. Toen gebeurde daar iets wat iedereen net zo deed schrikken als die keer toen Sven Kramer de verkeerde baan nam. Alleen, dat was de verkeerde keuze van zijn coach, dus zijn eigen team. Dit werd jou aangedaan. Jij ging door, stoïcijns, blik op de eindstreep. Ik vraag me af of je misschien toen had moeten stoppen om kracht te sparen voor als je het over zou doen. Maar dat is natuurlijk niet het moment om opties af te wegen. Je gaat, zoals je je hele leven gaat. Niet denken, doen. Alsnog verscheen er nummer 1 achter je naam, maar jij als professional wist genoeg. Dit was onvoldoende. Natuurlijk was je boos, maar ik heb groot respect voor hoe je je woede wegpufte. Je bleef beschaafd. En je bleef een sportman, want je ging opnieuw. Ik hoopte op een wonder. Dat jouw woede je tot ongekende hoogten zou stuwen. Maar zo werkt het natuurlijk niet. Jouw lichaam was op, het uiterste, dat had je al gevraagd.
Uit een zelfhulpboek heb ik geleerd dat als er iets Heel Ergs speelt in iemands leven, je niet de vraag moet stellen “Hoe gaat het met je?”, maar dat je moet zeggen: “Hoe gaat het nu, op dit moment met je?” Op de eerste vraag zou jouw antwoord zijn: woedend en verdrietig. Mijn droom waar ik zoveel jaar voor heb gewerkt is kapot geslagen in een miljoen stukjes omdat iemand zich niet aan de regels van het spel hield. En nu wil ik eigenlijk alleen maar naar huis en heel hard met mijn vuisten in mijn kussen slaan, in slaap vallen en hopen dat als ik wakker word, het allemaal een op hol geslagen droom bleek te zijn. Op de vraag: “Hoe is het NU met je?” antwoord je hopelijk: “Ik ben verdrietig, ik ben boos, ik kan het nog steeds niet geloven, maar ik heb nog twee races te gaan tijdens deze Olympische Spelen en ik ga alles wat ik in me heb bij elkaar bundelen om het beste en dan nog een meter meer uit mezelf te halen.” Zoiets, dat hoop ik.
Gisteren las ik in de Substack van Matthijs van Nieuwkerk een zin die hij zo mooi vond, dat hij hem ooit in een schriftje schreef: “Mislukkingen moet je opwrijven tot de platina van het noodlot afstraalt.” Dat is zo’n zin waar je nu niets aan hebt. Maar ooit lieve Joep, gaat dit waarheid worden. Dan ben jij die man van die verpeste 1000 meter die later de beste schaatser ter wereld werd. Ik houd niet zo van het woord ‘legendarisch’ omdat het naar mijn mening veel te makkelijk uit de kast getrokken wordt, maar dit zou zomaar eens kunnen bijdragen tot het worden van een schaatslegende. Hoe vreselijk ook, dit was sportgeschiedenis. En jij gaat dit verhaal tot een goed einde brengen, ik weet het zeker.
Ik wens je kracht en de liefste mensen om je heen om je weer in beweging te krijgen,
May-Britt
