‘Ik vind dat mijn dochter verkeerde vrienden heeft’

 

Merel en haar man hebben een dochter, Sanne, van zestien jaar. Ze hadden in het verleden nooit problemen met haar; Sanne was leergierig op school, luisterde altijd goed en was nooit opstandig. De laatste tijd is dat veranderd en Merel denkt te weten waar dat aan ligt.

 

 

 

‘Sanne was op de basisschool altijd echt de braverik van de klas. Hartstikke streberig, tegen iedereen aardig en ze kwam op voor mensen die gepest werden. Wij waren daar altijd erg trots op. Een heerlijk gevoel was het ook, bij elke ouderavond al weten dat we niet voor verrassingen zouden komen te staan. Helaas is dat nu helemaal anders.

 

Sinds Sanne naar de middelbare school gaat is ze langzaamaan veranderd. In de brugklas werd ze al opstandiger en brutaler; af en toe werd ze de klas uitgestuurd. Dat konden mijn man en ik totaal niet plaatsen: Sanne die een grote bek gaf? Maar na verloop van tijd kregen we ook thuis steeds vaker een andere kant van haar te zien.

 

We merkten dat ze steeds meer met een nieuw groepje omging, wat wij heel jammer vonden. Haar vriendinnen die ze nog had van de basisschool vonden wij stuk voor stuk zo aardig en die hadden echt een fijne invloed op elkaar. Maar met deze vrienden hangt ze veel buiten en we hebben haar er laatst zelfs op betrapt dat ze was begonnen met roken.

 

De laatste tijd komt ze ook steevast te laat thuis, terwijl mijn man en ik echt heel coulant zijn wat tijden betreft. Wat we ook doen, of we nou begrip tonen of boos worden, niets lijkt te helpen. Op tijd komen doet ze gewoon nooit. Een maand geleden hebben we haar voor het eerst in haar leven huisarrest gegeven. Maar ook dat heeft niet gewerkt, ze stormde namelijk gewoon het huis uit en is bij een vriendin blijven slapen. Dit liet ze weten via appjes; wij wisten niet waar die vriendin woont dus konden haar niet gaan ophalen.

 

Voor ons was toen de maat vol. We zijn in gesprek gegaan met haar mentor, die aangaf van de problemen en haar gedrag op de hoogte te zijn. Maar nu komt het: de ouders van Sannes vrienden hebben ook al bij hem geklaagd. Over Sanne! Zij zou volgens hen een slechte invloed hebben op hun kinderen.

 

Mijn man en ik wisten niet wat we hoorden. En eerlijk gezegd kunnen we het ook niet geloven. Sanne was een hartstikke leuk, vrolijk en braaf kind totdat ze zich bij deze groep voegde. Hoe kan het dan dat zij de aanstichtster van al dit gedrag is?

 

Volgende week hebben mijn man en ik een gesprek met de mentor en twee ouders van Sannes klasgenoten. Mijn man toont zich bijna strijdlustig, alsof hij Sannes naam wil zuiveren. Maar ik begin steeds meer te twijfelen. Wat als onze dochter zich op school nou echt heel anders voordoet dan hoe wij haar kennen, dan hoe ze — dat weten wij — écht is?’