‘Mijn vriendin heeft een soort midlifecrisis. Ze weet het opeens allemaal beter en vindt dat het roer om moet. Want nee, haar man is zo saai geworden, de kinderen zijn het huis uit… Nu moet ze voor zichzelf kiezen. En dus wil ze scheiden van haar man. Ik denk alleen dat ze vreselijk spijt krijgt van haar keuze en dat ze een grote fout maakt.
Ik snap gewoon niet waar het opeens allemaal vandaan komt. Ze klaagt over haar saaie, dik geworden man. Alsof we allemaal niet wat minder te vertellen hebben nu we ouder worden? Ze denkt dat het gras heel groen is aan de overkant, maar ik ben zo bang dat het vrijgezellen leven haar op deze leeftijd tegenvalt. Het is niet zo spannend, hoor, gok ik zo. Dan moet je opeens weer op een eerste date met een volslagen vreemde. Wie heeft daar nou puf voor? En haar huwelijk is volgens mij helemaal niet eens zo heel slecht. Natuurlijk, er is niet elke week meer spannende seks. Maar goed, wie heeft dat tegenwoordig nog wel? Haar man leest graag en werkt graag in de tuin. Hij is snel tevreden en heeft niet zoveel vrienden of een bruisend leven. Hij werkt al twintig jaar in hetzelfde ICT-bedrijf, doet zijn ding en zeurt niet. Hij houdt van ritme en regelmaat en lekker elk jaar naar Frankrijk op vakantie. Hij maakt lekker elke avond een puzzel en vindt het allemaal wel prima. Hij klaagt nooit – hij is gewoon lekker zichzelf. Mijn vriendin zoekt meer, zegt ze. Ze wil passie, meer vuur. Ze zit alleen nog maar in haar is-dit-het-nou-fase?
Nou, ik denk dat ze zich flink aanstelt. Zo slecht heeft ze het niet, hoor. Mijn huwelijk is ook geen knallend vuurwerk, maar we houden wel van elkaar. En zij ook van haar man. En daar heb je toch ooit voor gekozen? Gooi je dan alles wat je samen hebt opgebouwd zomaar weg? En hun kinderen dan? Die krijgen hier zoveel verdriet van.
Ik denk dat ze over een paar jaar vreselijk baalt van haar keuze nu. Maar hoe vertel ik haar dat? Je maakt een fout? Denk er nou goed over na? Ik probeer op haar in te praten, maar ze lijkt het zeker te weten. Ze wil echt bij hem weg. En dus kijkt ze al naar nieuwe huizen en hoe ze dat moet aanpakken met haar eigen salaris. Ik begrijp gewoon niet dat je op deze leeftijd zo graag bij iemand weg wil en dat je daar je hele leven voor overhoop gooit. Als er houden van is, is dat toch ook goed? Er wordt niemand geslagen, er zijn geen grote ruzies, hij is aardig en lief voor haar… Op Valentijnsdag krijgt ze keurig een bloemetje. Het is alleen wat saai.
Nou, ik zou zeggen: zoek een spannende hobby, en hou je huwelijk in stand. Ga een keer bungeejumpen en klaag niet zo. Maar goed, dat denk ik alleen maar, het eerlijk tegen haar zeggen is een ander verhaal. Ze luistert toch naar niemand.’
