Tja, aan alles komt een eind. Ook aan mijn columns bij Franska. Dit is mijn allerlaatste stukje voor jullie.

Drie jaar geleden werd ik door Franska gevraagd om een column te schrijven. Mijn proefstukje, over onze vakantie waarin ik opgeschrikt werd door een dikke rat die zomaar op het terras van ons idyllische vakantiehuisje aan een meer in Tsjechië, vonden ze zo leuk dat ik mocht blijven.

Ik heb ervan genoten jullie mee te nemen in mijn dagelijkse beslommeringen. Mijn belevenissen met mijn vriend, mijn kinderen, schoonkinderen en kleinkind, mijn werkperikelen en mijn liefde voor Gordon en André van Duin. Ik vroeg me weleens af waarom die gekke overdenkingen van mij nou eigenlijk gelezen werden, behalve natuurlijk door de mensen om mij heen die het leuk vonden iets meer over mij te weten te komen. Vaak kreeg ik dan te horen dat mijn stukjes zo herkenbaar waren. Blijkbaar zijn er meer moeders die hun kinderen, hoe volwassen ze ook zijn, stiekem nog een beetje als baby’s zien. Zijn er meer mensen die denken dat hun  ouders nog steeds meekijken vanaf hun wolkje of die zicheen hoedje schrikken van de prijzen in de supermarkt. Hele doodgewone dingen, maar wel dingen die we delen.

Het jaar 2025 belooft een mooi jaar te worden voor mijn gezin. Mijn jongste dochter trouwt in juni in Italië, mijn oudste zoon en zijn vriendin verwachten in de zomer hun eerste kindje. Allemaal mooie dingen om naar uit te kijken en wie weet wat er nog meer op ons pad komt(ik hoop nog steeds op de Staatsloterij of een baan in de Efteling). Willen jullie nog een beetje meegenieten? Volg mij dan op Facebook en Instagram (tekstbureau Irma van Schaijk).

Tot slot wil ik jullie allemaal bedanken voor het lezen en jullie lieve commentaren. Socialmedia staat erom bekend nogal wat onaardige reacties op te roepen, maar dat is me slechts zelden overkomen. Blijkbaar heeft Franska alleen maar aardige lezers.

Ik wens jullie heel veel geluk, gezondheid en leesplezier. Het allerbeste!