Bijna een jaar geleden verloor Maarten zijn dochter Sterre. Hoewel ze heel graag wilde, lukte leven haar niet. Vorig jaar werd haar de euthanasie “gegund”. Voor Franska schrijft hij over zijn onmetelijke liefde voor zijn dochter, haar leven en haar overlijden.
Maarten van der Starre
Noot van de redactie: Deze column gaat over anorexia nervosa en verlies. Herken je jezelf of iemand in je omgeving in dit verhaal, blijf er dan niet alleen mee rondlopen. Neem contact op met je huisarts, kijk op mindhulplijn.nl of zoek een luisterend oor via deluisterlijn.nl.
Ik probeer me vaak voor te stellen wie degene is die mijn dochter vermoord heeft. Wie Sterre heeft weggerukt uit het leven van haar moeder, haar broers en vriendinnen. Uit mijn leven. Wie haar de schoonheid van het leven ontnam. Ik ken jouw naam. Weet wanneer je ongeveer in Sterres leven verscheen. Maar ik heb je nooit kunnen pakken. Had ik dat maar gekund.
Stiekem sluip je bij haar naar binnen. Aanvankelijk doe je heel aardig. Begripvol. Je intenties lijken goed. Je zegt: ‘Ik help je. Bij mij ben je veilig. Ik geef je controle. Luister maar naar mij. Zij begrijpen je niet. Ik wel.’ Je schreeuwt niet, je fluistert. Je dreigt niet, je belooft. Sterre gelooft en vertrouwt jou. Je blaast valse wind in haar rug en wordt haar vriend. En met Sterres vertrouwen sla je toe. Word je bezitterig. Bepaal je steeds dwingender wat Sterre wel en niet mag doen. Wat ze mag eten. Wanneer. Hoeveel. Je laat haar bewegen. Steeds meer bewegen. Zoveel bewegen.
En je blijft niet op afstand. Bij elke dansshow sta je op het podium. Iedere keer als Sterre van je moet wandelen, loop je mee. Niet naast haar. Nee, in haar schoenen. Je vliegt mee op vriendinnenvakanties naar Ibiza, Sicilië en Malta. Past in niemands koffer, maar bent er toch altijd bij. Je zit achter het stuur bij roadtrips naar Italië. Je schuift aan bij het kerstdiner. Neemt de mooiste plek aan tafel. Die van Sterre. Je staat met haar voor de spiegel en wijst lelijke dingen aan die niemand anders ziet. Die er niet zijn. Je bent er als ze wakker wordt. En zelfs die korte uurtjes dat ze slapen mag. Je bent er altijd. Nooit niet.
We zien wat je doet. Je misbruikt Sterres talenten en manipuleert haar gedachten. Je verandert haar gedrag en brengt donkerte, boosheid en wanhoop in haar leven. In ons leven. We vechten met alles wat in ons zit. Maar hoe vecht je tegen een onzichtbare vijand? Eén die de kunst verstaat om tegen Sterre te schreeuwen zonder dat anderen het kunnen horen. Met welke wapens? We kunnen je niet aangeven bij de politie. Je zal nooit berecht worden. Maar we geven niet op. Ook Sterre geeft niet op. Zij begint te vechten tegen jou. Doorziet jouw bedrog. Ze vecht zo hard. Zo ongelooflijk hard. Maar je bent te diep verankerd geraakt. Je staat niet alleen naast haar, voor en achter haar. Nee, je zit in Sterres hoofd.
Je pakt zoveel van haar af. Je doet Sterre zoveel pijn. Maar je krijgt niet alles. Niet haar essentie. Want voor, tijdens en na jou was en is er altijd Sterre. Haar humor. Haar zorgzaamheid en vriendschap. Hoe diep je haar ook raakt, altijd blijft haar schoonheid zichtbaar. Voelbaar. Is daar dat prachtige meisje dat ik 24 jaar geleden voor het eerst in mijn armen hield. Sterre vecht met het allermachtigste wapen. Ze strijdt met een onverwoestbare kracht. De kracht van haar liefde. Ja, Sterre is gestorven. Met een traan in haar oog en een glimlach op haar gezicht. Omringd door de mensen die haar intens liefhebben.
Nee, jij hebt niet gewonnen. Want wat jij ook van haar afnam, aan haar liefde kon je niet komen. Die is er voor altijd en voelen wij elke dag. De oneindige liefde van en voor Sterre. Triomferend en mooier gekleurd dan ooit. Nee, ik weet niet hoe je eruit ziet, maar dat weerhoudt mij niet om zolang ik adem tegen jou te strijden. Hoe goed jij je ook kan vermommen, je naam zal je altijd verraden. De naam van een sluipmoordenaar: anorexia nervosa.
