Bijna een jaar geleden verloor Maarten zijn dochter Sterre. Maar hoewel ze heel graag wilde, lukte leven haar niet. Vorig jaar werd haar de euthanasie “gegund”. Voor Franska schreef hij over zijn onmetelijke liefde voor zijn dochter, haar leven en haar overlijden.
Maarten van der Starre
‘Hé, lampie, opzoute.’ Een harde stem in onvervalst Haags brengt me in één klap terug op aarde. Pal voor mijn neus staat een grote, gifgroene veegwagen. ‘Sorry, stond te slapen,’ stamel ik naar de bestuurder. Snel zet ik een stap opzij. Met de woorden ‘Maffe doe je in je nest, jâh’ verdwijnt de veegwagen langzaam in het gekrioel van de stad. Fietsers op weg naar hun werk, scholieren in klitten aan elkaar. De dag is net begonnen en de winkels zijn nog dicht. Ook de grote draaideur van de Bijenkorf is gesloten. En daar moet ik zijn. Voor Sterre.
Twee weken eerder is Sterres euthanasie goedgekeurd. Het brengt haar opluchting, blijdschap, verdriet en stress. Ook keuzestress. Wat draag je op je eigen uitvaart? Wat doe je aan in de kist en doe je dat dan aan voordat je sterft? Of sterf je liever in een comfortabel huispak en laat je anderen je daarna omkleden? Sterre blinkt niet uit in kiezen. Zo vindt ze pas op het laatste moment de goede tanktop. Een witte. Van Sandro, haar favoriete kledingmerk. Ze bestelt het in het vertrouwen dat het op tijd bezorgd wordt. Maar dat gaat mis. De bezorging wordt aangepast naar de dag van haar euthanasie. ‘Te laat. Godver, heb ik weer.’
‘Heeft u deze nog in maat 36?’ Ik laat op mijn telefoon het witte tanktopje zien. De verkoopster achter de kassa van de Sandro-stand kijkt in haar systeem. Maat 36 heeft ze niet. Een 38 wel, die kan ze van achter halen. In Amsterdam ligt nog wel een 36. Ik twijfel, maten liggen gevoelig voor Sterre. Dat is niet ineens over nu ze weet dat ze morgen mag sterven. Ik stuur haar voor de zekerheid een appje. Maat 38 mag ook. Gelukkig, dat scheelt een ritje naar Amsterdam. Terwijl de vrouw het topje inpakt, vraagt ze belangstellend voor wie het is. ‘Voor mijn dochter.’ Ze knikt. ‘Speciale gelegenheid?’ Ik ontwijk haar blik. ‘Ja, dat kun je wel zeggen.’ Ze blijft knikken. ‘Feestje zeker? Leuk.’
De volgende ochtend zit Sterre op haar bank. Ze draagt de tanktop al. Niemand hoeft haar straks om te kleden. De tanktop is de perfecte keuze. De klassieke eenvoud met subtiel borduurwerk maakt Sterre mooier dan mooi. Prachtiger dan prachtig. Typisch Sterre. Met dat beeld laten we die ochtend onze Ster in liefde gaan. Als we later op de middag in diepste verbondenheid om haar heen staan, gaat de voordeurbel. Pakketje voor Sterre. Het andere Sandro-tanktopje.
Wanneer ik een paar dagen later in Den Haag moet zijn, heb ik dát topje bij me en wandel ik weer naar de Bijenkorf. Op mijn hoede dit keer voor veegwagens. Een andere verkoopster bij de Sandro-stand pakt het tanktopje aan. Ze bekijkt het uiterst zorgvuldig, draait de tanktop zelfs binnenste buiten en checkt het prijslabel. ’Waarom komt u het terugbrengen, is er iets niet goed?’ ‘Nee hoor,’ antwoord ik. ‘Alles is goed. Mijn dochter heeft het alleen niet meer nodig.’
