Heb je deel 1 gemist? Lees het hier

Sinds ik me drie keer in de week tot het uiterste inspan in de sportschool, wat Jan overigens wel toejuicht, is hij lid geworden van een fietsclub. We zouden samen op gaan en daarmee beiden een stuk fitter én ik weer strakker worden. Dat was eigenlijk het enige positieve wat Jan me voorhield. Het zou vast wel weer goed komen met mijn logge lijf.

Steeds vaker later thuis

Ik hield me vast aan Jan’s woorden en ging er ook echt voor. Maar hoe ik ook knok, en wat ik me zoal ontzie aan eten, drinken en allesbehalve gemakzucht; het mag niet baten. In tegenstelling tot Jan. Hij had altijd al een strak lichaam, maar met zijn driewekelijkse fietstochten transformeert hij naar een afgetrainde vijftiger. Met z’n bruine kop wordt hij er eigenlijk alleen maar aantrekkelijker op en dat blijft bepaaldniet onopgemerkt bij de dames. Denk ik. Want Jan komt steeds vaker, later thuis, na de tochten. Onder het mom van een gezamenlijk drankje. Ook mag ik tegenwoordig geregeld rekenen op een app, zo tegen het einde van de middag, dat er overgewerkt moet worden. En daar voel ik me knap unheimisch onder. Of beter gezegd; voélde!

Bloed, zweet en tranen

Want onlangs barstte de bom bij mij. Het was zondagochtend. We hadden beiden gesport en terwijl ik na het douchen op de weegschaal ging staan, keek Jan met me mee. ‘Toch vier kilo eraf’, jubelde ik bijna.

‘Toch nog steeds 180 pond schoon aan de haak’, stelde Jan onomwonden met een misprijzende ondertoon. Ik flipte. En niet zo zuinig ook. Met mijn naakte, rubenslichaam dat ik al geruime tijd zo goed mogelijk voor hem verborg, draaide ik me om. Ik pakte m’n geaderde borsten in mijn handen en wees hem erop dat, deze twee, onze kinderen met alle liefde hadden gevoed. Bij nacht en ontij, terwijl de man die er zijn lusten op had gebotvierd, als vanzelfsprekend mocht doorslapen. Daarna kneedde ik de homp vlees die mijn vagina nagenoeg bedekte en herinnerde Jan eraan dat zich daar, op die plek, twee prachtige kinderen hadden ontwikkeld. Om vervolgens te wijzen op mijn vagina, die weliswaar niet meer zo oogde als voorheen, maar waaruit veel levensgeluk was geperst. Met bloed, zweet en tranen. Maar waar wij samen ook heel veel plezier aan hadden beleefd.

Het lichaam van een koe

Jan stond met zijn mond vol tanden door de confrontatie. Met mijn lichaam, maar ook met mijn realisme. Ik wachtte niet op een reactie, want ik zat er helemaal in. ‘Take it or leave it’. En hierbij keek ik nét zo misprijzend naar hem als hij de laatste tijd naar mij keek. En ik vervolgde; ‘Momenteel heb ik -in jouw optiek- nu eenmaal het lichaam van een koe, maar reken er vooral niét op dat ik de rol van underdog aanneem. Het is graag of helemaal niet, aan jouw de keuze.’

Voor het eerst weer seks

Dit voorval speelde een paar weken geleden. Of het eind-goed-al-goed is, dat betwijfel ik. Maar heel langzaamaan lijkt Jan toch enigszins meer respect voor mij te krijgen. En voor mijn inspanningen om me door de allemachtig ellendige overgangsperikelen te werken. Onlangs hadden we voor het eerst in lange tijd weer seks. En hoewel ik zo onzeker als een bang vogeltje was, weigerde ik te vrijen onder het dekbed, met de lamp uit. Zo zelfverzekerd als ik vroeger was, met slank lichaam, zo -ogenschijnlijk- zelfverzekerd beklom ik Jan nu en werkte hem naar een hoogtepunt. Mét hangende borsten én verdwenen taille. Het deed ons beiden goed. En hiermee wil ik niet zeggen dat ik mijn lichaam nu maar laat voor wat het is, maar ik leg me er wel bij neer dat het voor nu is-wat-het-is. En hopelijk Jan ook.