Ik zit in de overgang. De ellende begon drie jaar geleden toen de eerste opvlieger zich aandiende. Zomaar spontaan, tijdens het inruimen van de vaatwasser. En ik wist meteen; zo voelt het dus. De godvergeten hitte-aanvallen volgden elkaar ras op, met name ’s nachts. Elke vrouw van middelbare leeftijd zal zich herkennen in het dekbed-op-dekbed-af-verhaal en misschien -net als bij mij- de nachtelijke douches.

Maar bij de opvliegers bleef het niet. Naast de prikkelbaarheid van te weinig slaap, het toch moeten functioneren op kantoor én het zijn van een liefhebbende echtgenote én zorgzame moeder, vliegen de kilo’s eraan.  

De homp vlees die stopt bij mijn vagina

Ik ben in no-time (tijdsbestek van een klein jaar) van maat 38 naar maat 44 ‘gepromoveerd’. Verschrikkelijk. Kon ik me destijds al ergeren aan een licht ‘vetje’ dat amper zichtbaar was wanneer ik een strak truitje droeg, tegenwoordig ben ik de rubensversie van een Michelinpop. Vanaf mijn borsten, die ooit pront en stevig waren, maar nu ook ten onder gaan aan de zwaartekracht, glijdt de ene rol vloeiend over naar uiteindelijk de homp vlees die stopt bij mijn vagina. M’n vrouwelijke geslachtsdeel verzorgde ik altijd moeiteloos, wekelijks zorgvuldig. Voor mezelf, omdat ik houd van een schoon en fris uiterlijk. Maar uiteraard ook voor Jan, mijn man die niet echt warm wordt van behaarde onderdanen bij vrouwen. Ook niet bij zichzelf trouwens, want hij trimt zijn zaakjes net zo netjes als ik altijd deed. Met de nadruk op dééd.

Topsport om aantrekkelijk te blijven

Want inmiddels -met het uitdijen van mijn lijf- is het knap lastig om het ‘down under’ glad en strak te houden. Ik wring me in allerlei bochten, maar het is compleet topsport om, met spiegel en scheermesje in de aanslag, de boel nog een beetje aantrekkelijk te maken.

Een paar kilo minder meezeulen

Maar daar blijft het natuurlijk niet bij. Ik ben sowieso niet meer aantrekkelijk. Vind ik en dat wordt -stilzwijgend- onderstreept door Jan. Vanaf het moment dat ik langzaamaan begon uit te dijen, werden de intieme momenten tussen Jan en mij beduidend minder. Terwijl ik er juist behoefte aan heb. Een stukje mededogen, daar zit ik op te wachten; ’s Avonds, terwijl ik na een gezonde en voedzame maaltijd alle moed nog verzamel om vijf kilometer te gaan wandelen. En in plaats van een heerlijk  wijntje een glas lauw citroenwater drink. In de hoop dat elke kleine actie heel misschien bijdraagt aan het meezeulen van een paar kilo minder.

Onderkin en rood glimmend gezicht

Het helpt allemaal niet. Zelfs niet een klein beetje, wat ik ook doe. Mijn ooit strakke kaaklijn heeft plaatsgemaakt voor een onderkin. De frisse glans op mijn gezicht, is nu merendeels rood en glimmend, m’n slanke voeten en ranke enkels zijn boomstammetjes die overlopen in klompjes en die alleen nog maar lekker zitten in extra brede sneakers.

Allemaal herkenbaar

‘Absoluut herkenbaar’, aldus de dames die ik volg in een Facebookgroep voor ‘Vrouwen in de overgang’. De tips die er voorbij komen neem ik ter harte wat maakt dat ik ze vol goede moed toepas. Deze variëren van koolhydraat-arm eten, het vermijden van suiker, koffie, alcohol, drie keer in de week -naast de dagelijkse wandelingen- krachttraining, kledingadviezen -want ook vollere dames mogen zich laten zien- etcetera etcetera.

De rug die hij me toedraait

Deze tips helpen hoor. Dat wil zeggen; door de gezondere levensstijl die ik erop na houdt, voel ik me ook inderdaad fitter. Maar de nul-support die ik van Jan krijg, maakt dat mijn gemoed van links naar rechts vliegt. En hoewel dat ook bij de overgang hoort -de stemmingswisselingen- zou mijn stemming er een stuk beter op worden wanneer Jan weer oprecht naar me om zou kijken. In plaats van de misprijzende blikken waar ik op mag rekenen. En de rug die hij me toekeert, elke avond, wanneer we gaan slapen. Want van seks is al lang geen sprake meer, laat staan van een kus of een knuffel. En dat doet verdomd zeer. Om maar te zwijgen van Jan’s gedrag nu hij deel uitmaakt van een fietsclub. Met mannen én vrouwen van onze leeftijd.