“Went het ooit? Dat Flo niet meer thuis woont?” Terwijl ik poes Betsie aai, kijk ik op naar vriendin J die een glas rode wijn voor me inschenkt. De kaarsen branden en de haard geeft precies de warmte die ik nodig heb op een herfstavond als deze. J ken ik al langer, maar meer als vriendin van vriendinnen. Elkaars levensloop volgen we in grote lijnen, maar de details van de daden, die ontbreken. Zo ook over Flo. Goede vragen, gesteld op het juiste moment door de juiste persoon kunnen inzicht bieden. Zoals nu.
In mijn hoofd druk ik de terugspoelknop in. Terug naar 13 september 2023. De dag waarop Flo werd opgenomen bij de crisisafdeling. Ondanks het haardvuur, glijdt een rilling over mijn rug. Een Sophie’s Choice (weet je nog, die film waarbij Meryl Streep in de Tweede Wereldoorlog moet kiezen tussen haar twee kinderen?) achtige setting was het. Mijn meisje als een wild dier achterlatend. “Kijk maar niet om” had Jaap, een van de begeleiders, tegen me gezegd toen ik de gang uitliep en Flo in al haar onrust achterliet. Een zwarte dag. Diepdonker zwart. Aan de ogen van J zie ik dat ze de pijn meevoelt.
Maar er was ook goed nieuws, vertel ik verder. Want een paar uur later ontving ik al een appje van een gewassen Flo in haar nieuwe pyjama -ik was speciaal naar Petit Bateau gereden om verse allermooiste pyjama’s te kopen- met een lach op haar gezicht. Het filmpje dat de volgende dag volgde, waarop je Flo op een duofiets ziet, haar handen naar de hemel uitgestrekt en luid Frozens’ Laat het Los, Laat het Gaan zingend, heb ik naar minstens vijftig vrienden gestuurd. De crisisdienst deed zijn werk. Flo vond rust.
Ondertussen had ik me gestort op het vinden van een huis voor Flo alsof het een fulltimebaan was. De inspanningen betaalden zich uit want voordat Flo ‘ontslagen’ werd, hadden wij haar droomhuis te pakken. Ik vertel J van het boekje dat de begeleiders van de crisisafdeling hadden gemaakt. Het boekje met de picto’s waarin stond: Flo gaat niet meer bij papa en mama in Haarlem wonen, Flo gaat verhuizen. Ik moest het voorlezen aan Flo zodat het kon indalen. Ik zie weer de blik van J, ze voelt mee. Maar ook hier piepte de zon gauw door de wolken. Op de tweede dag in haar nieuwe huis dansten we samen door de gezamenlijke woonkamer. Huisgenoot R speelde piano en Flo had “het is fijn hier, mama” in mijn oor gefluisterd.
En nu, nu zijn we twee jaren verder. Ik ren niet meer naar de douche om daar even in afzondering keihard een potje te gaan huilen. Ik heb geen meta-relax pillen meer in mijn tas en in mijn dashboardkastje ligt ook geen stripje Lorazepam meer. Ja, ik check twee keer per dag Carenzorgt om het verslag van de zorgmedewerkers te lezen en ja, ik rijd twee keer per week met een kriebeltje in mijn buik het bospad waar het huis van Flo aan ligt op. Een keer om Flo te bezoeken en een keer om haar op te halen voor een logeerpartij thuis.
Ik kijk J even wat langer aan. Dus ja, het went wel. Een beetje.
