Dagelijks zie ik het overal om me heen, dat getrek aan honden. Ze mogen niets, behalve aan de benen van zijn baasje kleven. Kom op. Doorlopen. We hebben nog een heel rondje te gaan.

En dus zie je ze trekken aan de lijn.

Maar, waarom heeft iedereen eigenlijk zo’n haast met het uitlaten van hun hond?

Laat je hond even ruiken. Aub. 

En misschien is dat verschil belangrijker dan we allemaal denken.

Een hond leest de krant met zijn neus

Voor ons is een boom gewoon een boom. Voor een hond is dat ding een compleet informatiecentrum.

Wie is hier geweest? Was het een andere hond? Hoe lang geleden? Was het een reu of een teef? Was hij ontspannen of gestrest? Welke dieren zijn hier nog meer geweest? Is er iets veranderd sinds de vorige keer?

Wij kijken.

Zij ruiken.

Honden zijn voor hun informatieverwerking sterk afhankelijk van hun reukvermogen en juist daarom wordt geur ook veel gebruikt als vorm van omgevingsverrijking. Onderzoek naar dierenwelzijn laat zien dat honden baat kunnen hebben bij mogelijkheden om natuurlijk gedrag en hun zintuigen te gebruiken.

Dus als je hond minutenlang aan hetzelfde stukje gras staat te snuffelen, gebeurt er voor hem waarschijnlijk een stuk meer dan voor jou.

Hij staat niet niets te doen.

Hij is aan het lezen.

En dat vind ik eigenlijk wel een fijne gedachte.

Maar moet hij dan altijd maar snuffelen?

Nee. Natuurlijk niet.

En voordat de commando-baasjes onder ons massaal in de pen klimmen: ik zeg absoluut niet dat een hond niet moet luisteren. Integendeel. Een hond moet leren dat hij stopt als dat nodig is, komt als je hem roept en niet zomaar de straat over schiet omdat er aan de overkant een bijzonder interessante geur hangt.

Zeker in het verkeer is luisteren geen luxe.

Ook kan het helemaal geen kwaad om tijdens een wandeling even door te lopen. Soms moet je ergens naartoe, soms is er weinig tijd en soms is het simpelweg niet veilig om je hond uitgebreid de hele omgeving te laten onderzoeken.

Een hond hoeft dus niet de baas te zijn over de wandeling.

Maar misschien hoeven wij dat ook niet voortdurend te zijn. Aub.

Wandelen is niet alleen bewegen

Wij denken bij een wandeling al snel aan beweging. Even een flink rondje maken, kilometers pakken, hond moe en wij weer naar huis.

Maar voor een hond is een wandeling ook een enorme zintuiglijke ervaring.

Nieuwe geuren. Bekende geuren. Andere honden. Mensen. Katten. Vogels. Eten. Modder. Gras. Bomen. Alles vertelt iets.

En juist daarom kan een wandeling waarin een hond rustig de tijd krijgt om zijn omgeving te onderzoeken iets anders bieden dan alleen lichamelijke beweging.

Dat betekent niet automatisch dat een wandeling met veel snuffelen beter is dan een lange wandeling. Daarvoor is het onderzoek simpelweg niet sterk genoeg om zulke stellige conclusies te trekken. Maar we weten wél dat olfactorische verrijking gedrag en welzijn van honden kan beïnvloeden en dat het kunnen uitvoeren van natuurlijk gedrag belangrijk is voor dierenwelzijn.

En eerlijk gezegd is daar ook helemaal geen ingewikkelde theorie voor nodig.

Je hoeft alleen maar eens naar je hond te kijken.

Misschien moeten we wat minder trekken

Het grappige is dat het probleem vaak precies daar begint.

De hond ruikt iets.

Wij willen verder.

De hond blijft staan.

Wij geven een rukje aan de lijn.

Hij loopt mee.

Tien meter later ruikt hij weer iets.

Wij weer: kom.

Het is een soort gesprek waarin we allebei steeds hetzelfde zeggen.

En ja, soms is trekken aan de lijn nodig. Omdat er een fietser aankomt. Omdat je de straat over moet. Omdat je hond iets wil eten wat beter niet gegeten kan worden. Omdat er een andere hond aankomt die duidelijk geen zin heeft in een kennismaking.

Maar als er geen reden is om haast te maken, waarom zouden we hem dan niet gewoon even laten snuffelen?

Niet twintig minuten bij iedere grasspriet. Niet omdat de hond voortaan alle beslissingen neemt. Gewoon: als het kan, geef hem af en toe de tijd. Aub. 

En misschien is een korte wandeling dan helemaal niet zo erg

Daar zit voor mij eigenlijk de aller grootste eyeopener.

We hebben onszelf aangeleerd dat een hond moe moet worden van een wandeling. Hoe langer, hoe beter. Lekker lopen, rennen, kilometers maken.

Maar een hond hoeft niet iedere keer een sportprestatie te leveren.

Een rustige wandeling waarin hij zijn omgeving kan onderzoeken, kan óók waardevol zijn. Net als spelen, trainen, contact met zijn mens en voldoende rust.

En misschien moeten we daarom af van het idee dat iedere wandeling hetzelfde doel heeft.

De ene keer gaan we lekker doorlopen.

De andere keer krijgt de hond de tijd.

En soms moet je gewoon snel een rondje plassen omdat het regent, je een afspraak hebt en je hond zelf ook duidelijk vindt dat het buiten een belachelijk idee is.

Prima.

Dus laat hem soms gewoon lezen

Ik denk dat we onze honden soms iets te veel behandelen alsof ze voortdurend iets moeten doen.

Zitten.

Blijven.

Komen.

Volgen.

Niet trekken.

Niet blaffen.

Hier.

Los.

Nee.

Goed zo.

Allemaal nuttig. Allemaal nodig. Maar een wandeling hoeft niet altijd een les te zijn.

Soms mag het ook gewoon een wandeling zijn.

Waarbij je hond ergens blijft staan en jij even niet zucht.

Waarbij je niet meteen aan de lijn trekt.

Waarbij je denkt: blijkbaar is dit interessant.

En je wacht.

Want terwijl jij denkt dat hij al drie minuten naar hetzelfde stukje gras kijkt, is hij misschien wel even een heel boek aan het lezen.

En daar hoeft hij van mij niet iedere keer voor door te lopen.

Dank u.