‘Ooit, jaren voordat ik geboren werd, verhuisde mijn moeder samen met vader vanuit Nederland naar Frankrijk. Dat was niet per se mijn moeders droom. Net zo min als mijn vaders bedrijf – hij begon er een hotel met restaurant – haar droom was. Jarenlang beweerde mijn moeder dat ze ‘voor de liefde’ met mijn vader mee was gegaan, maar nog niet eens zo lang geleden kwam ik erachter dat mijn vader min of meer noodgedwongen uit Nederland vertrok en er voor mijn moeder niet veel anders overbleef dan met hem mee te gaan. Ze gaf er haar carrière voor op, haar vrienden, haar familie, haar leven. En probeerde er vervolgens het beste van te maken. Maar de hotellerie, de horeca, was echt niet haar ding. Mijn moeder was diep ongelukkig met haar nieuwe leven en stond – zo hoorde ik ook pas geleden voor het eerst – op het punt om haar koffers te pakken toen ze erachter kwam dat ze zwanger was. Dat was heel lang een vurige wens geweest die ze na eindeloos proberen zo goed als opgegeven had.

Mijn komst werd de reden om het nog een keer te proberen en om te blijven, maar toen ik nog geen vier was barstte de bom alsnog. Mijn moeder vroeg de echtscheiding aan, vond een huisje in de buurt van mijn vader en een baantje om in haar onderhoud te kunnen voorzien. En ik moet zeggen dat ze dat allemaal zo goed regelde dat ik nooit het gevoel gehad heb iets tekort te komen en ook nooit last heb gehad van hun scheiding. Ik had mijn leven op school en met onze buurmeisjes waar ik vrijwel dagelijks mee speelde en die net zo makkelijk bij ons over de vloer kwamen als ik bij hen.

Toen mijn vader op een dag vertelde dat hij en ‘tante Eugenie’ zoals de buurvrouw heette, elkaar heel leuk vonden en dat ze het samen zo gezellig hadden dat we misschien wel met z’n allen in een heel groot huis gingen wonen, waren wij kinderen door het dolle. Nu werden we echt zusjes en waren we voor altijd samen. Wij waren samen hun bruidsmeisjes op hun huwelijk en werden alle drie ‘grote zus’ toen we te horen kregen dat er een baby op komst was. Eugenie was als een tweede moeder voor me. Ze heeft nooit enig verschil gemaakt tussen haar eigen kinderen en mij en heeft mij altijd, en tot op de dag van vandaag, het gevoel gegeven dat ik erbij hoor.

Ik had het zo naar mijn zin met mijn nieuwe leven dat het steeds moeilijker voor me werd om naar mijn moeder te gaan. Des te harder die aan me ging trekken, des te harder ik de andere kant uitliep. Weg van haar, weg van haar huisje, weg van haar somberte. Mijn moeder kwijnde weg in Frankrijk. Ze had terecht het gevoel dat ze me kwijtgeraakt was aan mijn nieuwe leven en de buurvrouw en dat ze nog maar weinig toe te voegen had. Toen ik tien was vertelde ze dat ze een baan in Nederland had gevonden en dat ze terug wilde. Ze hoopte heel erg dat ik met haar mee zou gaan, maar daar wilde ik niets van weten. Daarom kwam ze jarenlang om het weekend naar Frankrijk om me op te zoeken. En al die jaren zag ik er alleen maar als een berg tegenop als ze weer kwam. Eerst vond ik het vooral lastig. Maar later toen ik wat ouder werd, ging ik me ook schuldig voelen als ik zag hoezeer ze haar best deed en hoe hard ik haar bleef afwijzen.

Alles kreeg een ander perspectief toen mijn vader voor de tweede keer ging scheiden. Dat gebeurde toen ik bijnazestien was en nadat Eugenie erachter was gekomen dat hij er een vriendin op nahield. In de chaos die toen ontstond werd mijn moeder steeds meer een rustpunt. Ik ging steeds meer naar haar komst uitzien. Ging haar missen als ze er niet was en belde haar steeds vaker op om even haar stem te horen en mijn hart te luchten. De eerste de beste zomervakantie na die scheiding bracht ik bij haar in Nederland door. Niet een weekje, zoals tot dan toe, maar alle weken. Voordat ik weer terug naar Frankrijk zou gaan vroeg ik of ik kon blijven.

Ze huilde – iets wat ik haar zelden had zien doen -, nam me in haar armen en zei alleen maar dat ze niets liever wilde en dat ze ook nooit iets liever gewild hád. We zijn alweer tien jaar verder vanaf dat moment. Van mijn moeder heb ik nooit één verwijt gehoord. Ook niet aan het adres van mijn vader. Des te ouder ik word, des te meer waardering voel ik voor haar. Want de weg die ze moest afleggen om eindelijk met haar dochter te kunnen zijn, was bepaald geen makkelijke. En de prijs die ze moest betalen om haar eigen leven weer terug te krijgen,heel erg hoog.’

Eliva’s naam is gefingeerd. Haar echte naam is bekend bij de redactie.

Er is veel over te vertellen, over moeders en dochters. Daarom hebben we er een reeks van gemaakt waarin elke week andere moeders en/of dochters aan het woord komen. Allemaal met relaties waar we ons aan kunnen spiegelen, in kunnen verdiepen, over kunnen verbazen, van kunnen genieten en van kunnen leren.

Heb jij een moeder/dochter verhaal dat je wilt delen? Dat kan ook anoniem. Als je mailt naar info@franska.nl onder vermelding van ‘moeders en dochters’ nemen wij contact met je op.