Hoe meer Willemijn over haar jeugd nadenkt, des te meer ze haar moeder bewondert

‘Hoe komt het dat ik je nooit heb horen klagen?’ vroeg ik haar laatst…

‘Hoe komt het dat ik je nooit heb horen klagen?’ vroeg ik haar laatst…

‘Pas toen mijn moeder aan de morfine lag, was ik niet meer van haar bed weg te slaan en vroeg ik of ik nog iets kon doen…’ Lees verder

‘Ze had gezwaaid dat ze zin had om te komen’… Lees verder

‘Dat mijn oma hier zo over dacht en zulke taal uitsloeg, dat hadden we nooit achter haar vermoed’… Lees verder

‘Wat als ze zich had laten beïnvloeden, vraag ik me nog weleens af…’ Lees verder

‘Ja ook voor mij!’… Lees verder

‘Inmiddels durf ik het onderwerp kinderen niet meer aan te roeren…’ Lees verder

‘De natuur waarmee mijn echte moeder mij ooit het leven schonk is blijkbaar sterker’… Lees verder

‘Maar grootgebracht door au pairs…’ Lees verder

‘Mijn moeder en ik zaten thuis’… Lees verder

‘Of er iets was wat haar lijden nog een beetje kon verlichten…’ Lees verder

‘Toen mijn dochter Naomi haar nieuwe vriend kwam voorstellen sloeg mijn hart een paar slagen over…’ Lees verder
‘Dat ik met mijn studie niet full time aan de bak ben…’ Lees verder

‘Daar moest ik het nog wel met mijn man en kinderen over hebben’… Lees verder

‘Het is nog maar kort geleden dat ik de gedachten van toen aan mijn dochter opbiechtte’… Lees verder

‘Dat mijn oma hier zo over dacht en zulke taal uitsloeg, dat hadden we nooit achter haar vermoed’… Lees verder