Van alles wat er in de afgelopen week over Rob de Nijs werd gezegd en geschreven, was er één klein zinnetje dat in mijn hoofd bleef rondzingen. Het werd achteloos genoemd, alsof het van weinig betekenis was, maar voor mij ging er een wereld achter schuil. Het was Henkjan Smits die het zei. Als goede vriend van De Nijs en een soortement van woordvoerder namens zijn nabestaanden zat hij aan bij Eva. Het ging daar aan tafel heel begrijpelijk over wat de artiest De Nijs heeft nagelaten aan onze muziekindustrie en fans. Over zijn kwaliteiten, zijn perfectionisme, zijn gedrevenheid, zijn passie. En tussen al die superlatieven door zei Henkjan Smits het:
‘Rob had er drie huwelijken voor nodig om de échte liefde te vinden.’
Hij zei het zonder oordeel, zonder ondertoon, zonder bijbedoelingen. En misschien was dat wel wat mij het meest raakte. Het wordt immers niet vanzelfsprekend gevonden dat iemand drie keer trouwt, en het wordt over het algemeen evenmin als een verdienste gezien. Drie keer trouwen! In tegenstelling tot iemand die het zijn hele leven bij één partner houdt, is dat niet iets om de loftrompet over te steken. En toch zat die er wel in, in de manier waarop Smits het zei.
Want die impliceerde dat De Nijs geen genoegen nam met minder. Hij ging voor de hoofdprijs en kreeg wat hij verdiende – wat in feite ieder mens verdient als het om de liefde gaat. Geen ‘beter wordt het toch niet’ of ‘er is per slot van rekening overal wel wat’-dooddoeners, maar jezelf in de spiegel durven aankijken en jezelf de vraag stellen of deze liefde de ultieme is, de mooiste versie van jezelf blootlegt. Geen verbintenis die bijeen wordt gehouden door economische, seksuele of praktische overwegingen, maar échte liefde die op zielsniveau gesloten werd om daarna nooit meer na te laten.
In De Nijs’ echtscheiding met Belinda Meuldijk werd elk detail onder een vergrootglas gelegd en ongezouten en onverbloemd geopenbaard. Ik denk dat niemand ervoor kiest om op die manier onderwerp van gesprek te zijn. Wat dat betreft was er waarschijnlijk dan ook meer moed voor nodig geweest om te gaan dan om te blijven, en toch koos hij ervoor om te gaan. Zijn hart achterna, hoe bang op dat moment ook, de echte liefde tegemoet.
Hij had er drie huwelijken voor nodig om de echte liefde te vinden. In die zin zat heel stilletjes verweven dat je soms moet durven loslaten om te krijgen wat jou – en in feite ieder mens – toekomt: ware liefde.
