Nooit gedacht dat het mij nog eens zou gebeuren. Dat ik midden in de nacht met mijn kussen onder mijn arm de trap af zou lopen om in een koud bed in de logeerkamer te gaan slapen, terwijl mijn meneer in ons warme bed op zolder blijft. Niet omdat we ruzie hebben, maar omdat hij geen oog dichtdoet. Ik snurk blijkbaar zo hard dat de herrie dwars door zijn oordoppen heen gaat.

Eerlijk gezegd vond ik eerst dat hij zich niet zo aan moest stellen. Zo erg kon het toch niet zijn? Maar inmiddels weet ik wel beter. Hij heeft het geluid een paar keer opgenomen, en het is inderdaad niet mals hoeveel decibellen ik produceer. Al maanden probeer ik er rekening mee te houden door nauwelijks alcohol te drinken, weinig suiker te eten en vooral door op mijn zij te slapen, met een barricade van kussens achter me zodat ik niet toch stiekem op mijn rug kan rollen. Maar inmiddels schijn ik zelfs in die positie kabaal te maken.

Zo langzamerhand word ik er wel een beetje chagrijnig van, want ik heb geen idee wat ik nu nog kan doen om het te stoppen. Te zwaar ben ik ook niet en ik beweeg genoeg. Ook loop ik al vaak luid te zingen, want dat schijnt de keelspieren te trainen zodat je mond niet open zakt als je ligt te slapen. Dat heeft weer te maken met je oestrogeenspiegel, die in de overgang verandert, waardoor je spieren slapper worden. Na een tip van een vriendin sliep ik zelfs een nacht met een pleister op mijn mond, maar daar kreeg ik een nachtmerrie van. Iets met een engerd die langzaam een kussen op mijn mond drukte, want zo voelt het slapen met een plakker op je mond: je krijgt gewoon geen adem meer.

Een oplossing heb ik dus nog steeds niet gevonden, en wie het weet, mag het zeggen. Want ik heb echt geen zin om weer een nachtje mijn heerlijke bed te moeten skippen. Dus hier een serieuze vraag: wat helpt wel? Dikke dankjewel alvast voor je gouden tip, ook namens mijn man.