Beste mevrouw Maywald,
Van de week las ik het krantenbericht over uw uitvaart en dat stemde me met droefheid. Wat gebeurde er in uw leven dat er niemand was gekomen om afscheid van u te nemen? U lag er prachtig bij in uw paarse jurk, zo viel er te lezen. Klaar om begraven te worden. De uitvaartondernemer wachtte op dierbaren om samen de kist mee te sluiten. Alleen kwamen die niet. De enige die zijn opwachting maakte was de wethouder van Welzijn in uw gemeente, de gemeente Rijswijk. Hoewel hij de indruk had dat u er vreedzaam bij lag, overviel de stilte hemwel. Net als ik vroeg hij zich af wie u was, of u familie had, of vrienden. Of u ooit gewerkt hebt, een gezin had wellicht, een echtgenoot.
Was u lange tijd alleen? Dat kan natuurlijk gezien uw leeftijd: 94 jaar werd u maar liefst. Was het uw lot dat u al uw dierbaren overleefde? Uw ouders sowieso, maar dat is een beetje zoals de natuur het met ons bedoeld heeft. Broers en zussen? Wie weet was u de jongste van het gezin waarin u opgroeide? Of een nakomertje? Maar was er dan zelfs geen buurman of –vrouw die zich een beetje om u bekommerde? Niemand om ook maar een kopje thee mee te drinken?
De gemeente Rijswijk, uw gemeente, telt 60.000 inwoners en in het afgelopen jaar vonden er tien uitvaarten plaats die net zo eenzaam waren als die van u. Bijna elke maand was er iemand die afscheid van het leven namzonder dat er iemand naar hem omkeek en zonder iemand om hem te missen. Het schijnt schrikbarend vaak voor te komen dat nabestaanden geen verantwoordelijkheid willen nemen voor de begrafenis en zich om die reden stil houden. Gek genoeg zou ik dat nog het meest gunstige scenario voor uw vinden. Dat er nog wel iemand was die om u gaf, maar dat die diegene niet over de financiële middelen beschikte om u een gepast afscheid te gunnen.
Ik gun u van ganser harte dat u vanaf nu nooit meer eenzaam of alleen hoeft te zijn. Dat u werd opgewacht waar u naartoe bent gegaan. Dat er engelen stonden om u te omhelzen, ouders om u lief te hebben, kinderen die zich in uw armen stortten en een man die u welkom zoende en beloofde dat u nooit meer aan u lot wordt overgelaten.
Want dat, lieve mevrouw Maywald, dat verdient elk mens.
