‘Mijn moeder was een week eerder gecremeerd toen ik per post een brief kreeg. Mijn hart stond stil toen ik haar handschrift op de envelop herkende. Mijn handen trilden toen ik de envelop voorzichtig openmaakte. Inmiddels heb ik de brief al ontelbare keren gelezen, maar nog steeds houd ik het niet droog. Ik zou elke dochter die haar moeder moet missen zo’n brief gunnen. Want hij maakt alles goed en alles anders.

Lieve Diny,

Er waren veel momenten in mijn leven waarop ik geen woorden had. Vandaag, nu ik weet dat het moment om afscheid te nemen met rasse schreden nadert, voel ik de behoefte om me wel uit te spreken. Ik denk dat ik dat te weinig gedaan heb en dat je dat verdient. Je moet weten dat ik heel erg trots op je ben. Trots op de keuzes die je maakte, op je daadkracht, de manier waarop je in het leven staat en alles wat je hebt bereikt.

Toen ik je voor het eerst in mijn armen hield wist ik dat mijn leven nooit meer hetzelfde zou zijn. Je was zo klein, zo kwetsbaar, en tegelijkertijd straalde er iets uit je ogen wat ik nooit zal vergeten. Alsof je toen al wist wie je wilde zijn, en hoe je dat pad ging bewandelen. Ik heb je zien vallen, en ik heb je zien opstaan. Je bent nooit bang geweest om fouten te maken, om opnieuw te beginnen, om te zeggen ‘dit voelt niet goed voor mij, dus dan is dit niet mijn weg’. Zoals jij altijd luisterde naar jezelf, daar kon ik iets van leren. Want ook als de consequentie was dat je tegen de stroom in moest roeien, ging je ervoor en volgde je je hart.

Je bent op je eigen manier volwassen geworden. Niet door perfect te zijn, maar door jezelf te blijven. Door te twijfelen, te zoeken, en uiteindelijk je eigen waarheid te vinden. Je bent vriendelijk, oprecht, en je hebt een hart dat openstaat voor anderen. En dan waren er nog die kleine momenten, die niemand anders zag, maar die ik koesterde. De manier waarop je lacht als je iets grappigs hoort. Hoe je je hand op iemand anders’ schouder legt als die persoon steun nodig heeft. Hoe je jezelf soms opzijzet voor het geluk van een ander, zonder daar ooit erkenning voor te vragen.

We hebben samen gelachen, samen gehuild, samen stil gezeten als woorden niet nodig waren. Jij hebt mij heel veel geleerd over loslaten, over vertrouwen, over liefde.

Lief meisje van me. Ik hoop dat je elke dag met opgeheven hoofd in de spiegel kunt blijven kijken. Dat je altijd zult weten dat je genoeg bent – precies goed bent zoals je bent. En mocht je ooit twijfelen, lees dan deze brief nog maar eens door.. Want ik had er te vaak en te lang geen woorden voor om je te laten weten wat ik voor je voel en wat je voor me betekend hebt. Het spijt me voor de keren dat je behoefte had aan mijn bevestiging, maar die niet kreeg. Ik hoop dat deze brief je voor altijd kan laten voelen hoe belangrijk je voor me was, hoe trots ik op je was en hoe intens veel ik altijd van je gehouden heb.

Als er een hiernamaals is, wacht ik daar op je en zal ik er zijn om je in mijn armen te sluiten als ook jouw tijd gekomen is.

Mamma.’

Diny’s naam is gefingeerd. Haar echte naam is bekend bij de redactie.

Er is veel over te vertellen, over moeders en dochters. Daarom hebben we er een reeks van gemaakt waarin elke week andere moeders en/of dochters aan het woord komen. Allemaal met relaties waar we ons aan kunnen spiegelen, in kunnen verdiepen, over kunnen verbazen, van kunnen genieten en van kunnen leren.

Heb jij een moeder/dochter verhaal dat je wilt delen? Dat kan ook anoniem. Als je mailt naar info@franska.nl onder vermelding van ‘moeders en dochters’ nemen wij contact met je op.