Het is ongeveer 12 jaar geleden, dat mijn dochter, Juliette, haar nieuwe vriend aan ons kwam voorstellen. Ze had tot dat moment altijd best lastige types aangetrokken, dus we waren blij verrast toen we Melvin ontmoetten. Een ontzettend open, vrolijke jongen, die elke ruimte die hij binnenkwam verlichtte met zijn charme en zijn grapjes. De relatie was steady, nooit een vuiltje aan de lucht, en het voelde dan ook niet vreemd of onwennig toen Juliette en Melvin aankondigden te gaan samenwonen. Ze hadden een prachtig appartementje gevonden, met genoeg ruimte om ‘door te groeien’ zullen we maar zeggen. Hoewel ze dat nog even op de lange baan schoven; ze wilden eerst optimaal van elkaar genieten voordat ze aan kinderen zouden beginnen. We hadden geen idee dat dit besluit een enorm effect op de rest van hun leven zou hebben.
De ene heftige periode volgde de ander op
Het was ongeveer twee jaar later, toen Juliette en Melvin drie jaar samen waren, dat het noodlot toesloeg. Melvin bleek kanker te hebben. Gelukkig was de kans op genezing goed, dus ze startten vol goede moed aan een traject van bestralingen en chemotherapie, na eerst een kleine operatie te hebben ondergaan. Dat hij uiteindelijk schoon werd verklaard was vanzelfsprekend een enorme opluchting; nu konden hij en Juliette weer gaan genieten van het leven, en beginnen met de kinderwens hopelijk in vervulling te laten komen. Dat dit wat lastig kon worden was al voor de behandelingen begonnen duidelijk gemaakt door de artsen. Maar toen het babygeluk steeds maar uitbleef, kwam er opnieuw slecht nieuws. Melvin bleek namelijk onvruchtbaar te zijn. Dat twee mensen, zo jong en gelukkig samen, dit allemaal moesten doorstaan, voelde machteloos. Het leven is niet altijd eerlijk. Toch bleven Melvin en Juliette positief. Ze lieten de droom om samen een gezin te stichten niet los en keken naar de dingen die wél konden. De adoptie van hun twee dochters Zoraya en Jaclyn betekende een overvloed aan geluk en blijdschap voor ons allemaal. De meisjes zijn een bron van liefde en licht in onze levens en Melvin en Juliette vloeiden zo natuurlijk over in de rol van ouders dat het leek alsof het nooit anders was geweest.
Het drukt een zwarte stempel op de jeugd van hun kinderen
Voor Melvin bleek het allemaal heel anders te liggen. Van buiten leek hij misschien gelukkig, maar inmiddels weten we dat hij van binnen helemaal kapot gaat. De gebeurtenissen van de afgelopen jaren hebben zijn tol geeist. Nu hun dochters vijf en zeven jaar oud zijn, beginnen ook zij te merken dat er iets niet klopt in huis. Op een gegeven moment lukte het Melvin gewoonweg niet meer om uit bed te komen, waardoor hij zijn baan verloor. Hij lag hele dagen naar het plafond te staren in bed, communiceerde amper en deed niets meer met Juliette en de kinderen. Zelfs boterhammen smeren voor de meisjes was te veel gevraagd. De maanden van stilte werden langzaam ingewisseld voor woede aanvallen, en inmiddels wisselen die twee elkaar af gedurende de dag. Er hangt een constante donkere wolk boven het huis, en je voelt dat die elk moment kan uitbreken in onweer en stromende regen. De diagnose ‘depressie’ was al snel gesteld, maar hij staat nog steeds op de wachtlijst bij de psycholoog voor een behandeling. Ondertussen zie ik hoe zwaar het is voor de meiden. Mijn dochter gaat eraan kapot om haar man zo te zien, maar tegelijkertijd voelt ze ook dat het beter zou zijn voor haar dochters om tijdelijk ergens anders te gaan wonen. Toch blijft ze, uit angst dat hij zichzelf iets zal aandoen als hij ook nog zijn gezin (tijdelijk) kwijtraakt. Maar ik zie hoe de meisjes steeds kleiner worden: hun vrolijke en uitgesproken karaktertjes worden de kop ingedrukt door de gemoedstoestand van hun vader en hoe zij zich daaraan moeten aanpassen. We willen zo graag de oude, gelukkige Melvin terug. Maar we weten gewoon niet meer hoe we hem kunnen helpen, en wat het beste zal zijn voor iedereen.
