‘Opeens moet ik maar op Instagram zien dat mijn dochter met een vriendin op vakantie is. Dat is toch wel een beetje gek, of niet?

Natuurlijk zijn mijn dochters volwassen en hebben ze eigen drukke levens. Maar we leven best langs elkaar heen nu ze ouder zijn. Mijn ene dochter heeft zelf al drie kinderen, dus die is hartstikke druk. Dat snap ik. En het is prima dat we elkaar niet elke dag bellen of appen, hoor. Ik ben ook bezig met mijn eigen hobby’s en vrienden. Maar dat we weinig praten over onze gevoelens of wat we allemaal voor leuke plannen hebben? Dat is wel eens jammer, merk ik. Dan voelt het toch wel alsof er flink wat afstand tussen ons zit.

Ik kan in dit geval best in de spiegel kijken, want ik praat niet makkelijk over emoties. Dat weten mijn meiden ook. Het is dus meestal praktisch contact wat we hebben: hoe laat zullen we waar uit eten? En vieren we Pasen op de zondag of maandag samen? Dat idee. Mijn ene dochter zit ook al maanden in een dip, en daar hoor ik dan via mijn andere dochter weer over. Ze vertelt het dus niet echt aan haar eigen moeder. Dat steekt dan. Maar ik weet ook niet hoe onze band opeens heel anders zou kunnen worden. We zijn allemaal zelfstandig, bezig met eigen dingen en we hebben een leuk leven waarin we niet de hele dag alles delen. Dat hoeft van niemand ook.

Toch blijven het natuurlijk wel mijn kinderen en verlang ik wel eens naar de jaren dat ze hier woonden, veilig bij mij in huis. Nog zo klein en vrolijk en altijd met mama bezig. Altijd met mij overal mee naartoe. Die jaren waarin boodschappen doen samen nog een uitje was. Ja, dat mis ik wel eens. Het is ook mooi dat mijn meiden ouder worden en dat ze sterk in het leven staan, samen met hun partners. Dat voelt ook goed: ik heb ze toch maar mooi zelfstandig en zelfverzekerd opgevoed. Maar ergens is het jammer dat we niet die hele intense band hebben nu ze volwassen zijn. Dat ik op internet moet zien dat ze in Frankrijk zit, een weekje. En dat ik via via maar hoor dat mijn ene kind niet gelukkig is en zich rot voelt. En dat ze in therapie zit. Ik vraag me dan zo af waarom ze dat niet aan mij vertelt. Dus dat doet pijn, ja, dat ik dan merk dat ze niet heel close met mij willen zijn. Dat zal geen enkele moeder ontkennen, dat zoiets ervaren, je recht in je hart raakt.’