Met een plaatje naar de kapper

 

Toen ik puber was, zat mijn haar iedere keer weer anders. Lang of extreem korte stekeltjes, met of zonder pony, zwart, rood of bruin; ik heb het allemaal op mijn hoofd gehad. En ik was ook niet vies van een stevig permanentje. Inmiddels ben ik een stuk behoudender waar het mijn haar betreft. En toch doe ik het iedere keer weer: met een plaatje naar de kapper.

 

 

 

De week voor mijn afspraak zit ik uren op Pinterest te speuren naar de perfecte coupe. Ik heb alle prinsessen van Europa bekeken, de lezeressen van het journaal en de actrices van mijn leeftijdscategorie. In de supermarkt kijk ik ook goed om mij heen. En als ik een vrouw zie met haar zoals ik dat zou willen hebben, zou ik het liefst een foto van deze dame willen maken. Maar ja, dat kan natuurlijk niet. Zou ook wel een beetje raar zijn als ik tussen de witlof en de spruitjes mijn telefoon tevoorschijn haal om haar stiekem te fotograferen.

 

Iets met een krul of een kleurtje is niet aan mij besteed. Ik heb een soort Chinees haar dat loodrecht naar beneden valt. Als de krultang nog warm is, zijn mijn krullen al verlept. Maar een frisse bob of lange pony lijkt me wel wat. Dus als ik een foto met mijn favoriete haardracht heb gevonden ben ik hartstikke in mijn sas. Mijn kapper weet het al als ik de salon binnenstap. Daar heb je Irene weer, met haar plaatjes…

 

Gelukkig is ze ook wel eerlijk tegen me. Negen van de tien keer is mijn haar niet geschikt voor de coupe op het plaatje. Heb ik weer een week voor niks op internet zitten koekeloeren naar prinsessen en acteurs. Die hebben natuurlijk een hairstylist bij hen thuis in de kast staan. Zodat het haar altijd beeldig zit. Of ze laten de kapper gewoon invliegen, waar ze ter wereld ook zitten. Wil ik ook wel.

 

Ik kan natuurlijk ook een kapper zoeken die de perfecte coupe wel in mijn haar weet te toveren. Maar een nieuwe kapper zoeken voelt een beetje alsof ik mijn echtgenoot inruil voor een ander. 

 

Gaat niet gebeuren. Binnenkort moet ik weer voor een knipbeurt. Ik ga alvast maar weer zoeken naar mijn droomkapsel.

 Misschien gebeurt er een wonder en zit het in één keer goed. Zou het?

Door: Irene Smit

Irene is redacteur bij Franska.nl. Met haar man, twee pubers en een teckel woont ze in Haarlem. Ze zou graag willen zingen als Ella Fitzgerald en koken als Nigella Lawson. Tot het zover is, blijft ze lekker schrijven over allerlei zaken die haar verbazen.

Afbeelding van Irene Smit