Een jaar geleden verloor Maarten zijn dochter Sterre. Maar hoewel ze heel graag wilde, lukte leven haar niet. Vorig jaar werd haar de euthanasie “gegund”. Voor Franska schreef hij over zijn onmetelijke liefde voor zijn dochter, haar leven en haar overlijden.
Maarten van der Starre
Ratelende koffers, hard pratende mensen en een ontroostbare baby. De lange rij voor de beveiliging op Rotterdam Airport slingert door de vertrekhal. Ik pak de hand van Liesbeth, waarin ik me altijd geborgen weet. We gaan fijn op reis, maar dat voelt dubbel. Onze jongens, Tom en Pepijn, achterlaten is moeilijk nu Sterre er niet meer is. En het voelt ook alsof we haar achterlaten. Of zou ze met ons meereizen? Om ons heen neemt de chaos toe. We zetten onze verwonderkaart in. Figuurlijk achterover leunen, uitzoomen en ons verbazen. Dan ervaar je dat mensen toch rare wezens zijn.
We vinden twee stoeltjes vlakbij onze gate. Nog dertig minuten tot boarden, maar een aantal passagiers stelt zich al strategisch op. Als het vliegveld startblokken zou verkopen, waren ze uitverkocht. Na een tijdje arriveren de grondstewardessen. Zodra een van de dames de microfoon pakt, verandert dat aantal passagiers in vliegen op weg naar stroop. Allemaal willen ze als eerste het vliegtuig in. Wij nemen nog rustig een slok van onze koffie.
We gaan naar Puglia in Italië. Twee lieve mensen hebben ons uitgenodigd een week in hun prachtige villa tussen de olijfbomen bij Ostuni te verblijven. Het worden zeven heerlijke dagen. De villa is geen huis, maar een thuis. De rust zeldzaam helend. De dorpjes met hun smalle straatjes en vrolijke inwoners betoverend. We zijn zo dankbaar dat we hier even op adem mogen komen. Maar echt genieten is lastig. Dat geldt voor al die mooie dingen om ons heen die nooit gebeurd zouden zijn als Sterre nog geleefd had. Door haar dood en hoe wij haar verhaal uitdragen, ontmoeten we zoveel mooie mensen. We koesteren het. Maar we zouden alles zo weer inruilen als we Sterre zonder haar ziekte terug konden krijgen.
In het vliegtuig is de chaos op zijn hoogtepunt met bijna 300 mensen op elkaar geperst in een grote aluminium sigarenkoker met vleugels. Liesbeth zit aan het raam, ik in het midden. Naast me zit een oudere man. Hij beweegt veel. Als we in de lucht hangen, pak ik een notitieboekje uit mijn tas. Eentje met een gouden omslag en krulmotieven. De liefde voor dat soort boekjes heb ik van Sterre. Terwijl ik gedachtes voor deze column opschrijf, leest de man naast me irritant en ongegeneerd mee. Gelukkig schrijf ik als een oude huisarts.
Ondanks de verwonderstand hou ik niet alle onrust buiten. Het stapelt zich in me op en de meekijkende man is de spreekwoordelijke druppel. Ik pak mijn AirPods Max. Eigenlijk die van Sterre. Op Spotify zoek ik Iris Hond. Na wat berichtjes heen en weer op Instagram ontmoetten we Iris vorig jaar bij haar pianoconcert in de Nicolaaskerk in Amsterdam. Onder de gouden sterren aan het plafond speelt ze die avond I Giorni van Einaudi. Het stuk dat Sterre zo graag op haar piano speelde. Na afloop spreken we lang met Iris. Over Sterre, over ons, over haar.
Ik zet de AirPods op mijn hoofd. De noise cancelling staat nog uit en de herrie van het vliegtuig komt nog onverminderd binnen. Vooral het alles overstemmende gesuis van de motoren. Ik leg mijn hoofd achterover, sluit mijn ogen en tik de noise cancelling aan. Totale stilte overvalt me. Dan vullen de eerste kraakheldere, magische toonaanslagen op Iris’ vleugel mijn oren. Is dit wat Sterre voelde? Toen ze stierf? Alle chaos in je hoofd voelen wegzakken. Alsof alles uitgaat en de hemel je ontvangt met het mooiste wat je ooit gehoord hebt. Sterre komt binnenvliegen. Ik zie haar. Ze is hier. Staat voor me met stralende ogen. Ze strekt haar hand naar me uit. Alsof Liesbeth dat voelt, pakt zij mijn hand. Haar hand die versmolten was met die van Sterre toen ze stierf. Handen waar Sterre altijd in vluchten kon. Ze dragen rimpels van tijd en verdriet. Het geeft ze een ongekende schoonheid. Liesbeths handen die al zoveel droegen en die niets liever zouden doen dan Sterre vasthouden en nooit meer loslaten.
